De site is er een paar uurtjes uit geweest vanwege de enorme belangstelling, ook vanuit het buitenland. De bandbreedte is tijdelijk uitgebreidt zodat we vanaf nu goed bereikbaar kunnen blijven!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

De de foto’s van een glorie tocht om 18.00 uur!

Ysbrand moet nog 14 mile naar de haven van Les Sables.
Hij heeft de afgelopen dagen goed kunnen slapen op een zelf gemaakt bed in de kajuit.
Hij had toch niets anders te doen met een maximale snelheid van 6,5 knopen. Een geluk bij een ongeluk!

Christa wacht hem inmiddels op in de haven, waar hij rond het eind van de middag wordt verwacht.

(Update: na telefonisch contact met Christa.)

.

Update: 16.00 uur, nog 3,5 mile naar de haven. Het gaat langzaam. Er is weinig wind op het moment! Christa is met een rubberboot mee om hem binnen te halen.

Update: 17.35 uur, Ysbrand is over de finish!              Een finish vol emotie’s!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Dit zijn de foto’s die gisteren, eind van de middag, genomen zijn toen Christa,

in de volgboot langszij kwam om te controleren of alles goed was met

de uitvinder van deze nieuwe zeiltechniek. (media BREIN) was het toch?

Zo te zien kan je het grootzeil ook ondersteboven gebruiken!

(Geplaatst door Riepko)

‘Heursement, Il avait 5 pompelmoes – Gelukkig heeft hij nog 5 grapefruits’
Probeer het maar zegt Andre. De hele ochtend en middag waren we omringt door een 7 tal
walvissen. Wat adembenemende taferelen opleverde.
En nu, nu hoor ik zijn stem.
Bijzonder genoeg met gedrevenheid en energie.
1uur later hoort hij ook mij. “we komen eraan”. ‘Echt?’
2 dagen leefde hij in eenzaamheid met een te langzame boot.
“Ik heb een hele lijst gemaakt, met alles wat we moeten bespreken”
“Ik dacht dat je boos zou zijn, omdat ik niet goed voor haar heb gezorgt, ik heb de boot stuk gemaakt terwijl ik belooft had op haar te passen”.
Maar hoe, waarom. En nu, vraag ik. “Eigenlijk weet ik het niet. Ik had 13 knopen snelheid, 25 knopen wind, 2 reven en de code 5 en toen kwam er een hele grote golf en PATS.
Eerst was ik boos, maar ik moest iets, je zult het zo wel zien. Ik kan bij 15/20 knopen
wind 6 kn snelheid halen. Gelukkig, denk ik, hij is niets van zijn optisme verloren, 6kn met een 3.5 meter mast, wat denk je zelf.
“Ik hoop dat je het niet erg vind, maar ik ga de race uitvaren”
Ik was me zorgen gaan maken als hij iets anders had gezegd.
“Elke 2 uur zend ik op kanaal 16 een ‘all ships’ uit met mijn positie, dat mijn boot ontmast is en er verder geen problemen zijn. Ik geen assistentie behoef. Maar slecht verlicht ben”. Andre staat inmiddels in de mast, op de 1e zaling, naar hem uit te zien.
“Ik zie hem”, roept hij. Het duurt even maar dan zien ook wij op dekniveau een rare verschijning aan de horizon, een vierkant met een oranje vlakje.
We maken foto’s om tot het uiterste in te zomen, om zo zijn tuig te ontrafelen.
De wijn wordt te voorschijn gehaald (sinds Bruno van boord is gebeurd dit alleen tijdens hele bijzondere gebeurtenissen.)
We hebben een missie. En dan zijn we nog maar enkele meters verwijderd en echt ik kijk in een stralend gezicht van een man, die overwonnen heeft.
Hij laat vol trots zijn boot zien. Andre roept dat we dit goed moeten vast leggen, dit is zeer
interessant studie materiaal. Verwonderd zijn we over de creatieviteit die dit effectieve noodtuig heeft opgelevert. Ik moet toegeven, misschien kan het, 6 knopen.
“Ik moet vragen of je nog genoeg te eten en te drinken hebt”.
En methanol, voor de batterijen?’ ‘Alles heb ik nog meer dan voldoende, ik ga regelementair finishen, ik heb nog 5 grapefruits!’‘ Dat is 5 meer dan wij!
Ondertussen wordt ons grootzeil gehezen. Onze missie is voor nu volbracht. We kunnen
aan Denis verslag doen dat alles zeer goed met mens en boot is, geillusteerd met stralende foto’s. Ik ben bere trots. Mijn man, Mijn boot. Een knap staaltje.

Het laatste bericht komt Om 1.00TU over de marifoon. ‘Ik ga 6.2 knoop!’

(Geplaatst door Riepko na e-mail van Christa)

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Update vanuit Nederland: Die 6.2 knopen vaart hij nu ook! en er zijn nog andere die creatief binnen komen!

Het was 21.30 TU. ‘PenARClos pour Esperanza ”Zie je dat vliegtuig?’
Op dat moment gaat de telefoon, de iridium. Denis, race directeur.
Ik kan het gesprek niet volgen. Ik weet dat het over de getrokken eprib
van Jerome gaat. Tot dat ene nummer septcentcinquantehuit,758.
Mijn hart begint hard te kloppen, ik leun tegen mijn cabinedeur aan.
‘C’est bateau de qui?’ vraagt Xavier in het algemeen.
‘Mijn boot, mijn boot, Ysbrand’ Andre hangt op. 758-Ysbrand is ontmast.
Niemand zegt iets. In de keuken rinkelen de kopjes,
Marquerite en Marine doen de afwas. De stilte wordt ondraaglijk.
Ik ga mijn cabin in, sluit de deur. Maar de onrust giert door mijn lijf.
Ik grijp mijn Ipod en ga naar buiten; frisse lucht.
Ik kijk in de ogen van Jack, hij wendt zijn blik af.
Ik frommel mezelf door het luik. Ik vind een plek op het voordek.
Weg bij de anderen, weg van de stilte. Het 1e nummer wat ik vind is
‘Zij gelooft in mij’.Volume op vol, tranen aan.
Het is waar, ik heb alle vertrouwen in Ys. In noodsituaties neemt zijn
brein onwaarschijnlijk heldere vormen aan.
Paniek en angst kneed hij tot een nieuw tuig. Hoe helder moet hij
zijn geweest toen hij in het donker het vliegtuig, wat voor Jerome kwam,
zag. Met zijn noodantenne verzekerde Ys de piloten ervan dat hij geen
assistentie behoefte, alles prima met hem ging en vast beraden is om met
zijn eigen gemaakte noodtuig op eigen kracht de haven van Les Sables
binnen te varen. In het donker voel ik een hand, Marquerite.
Het duurt even voor ik de Ipod en Hazes de mond kan snoeren.
‘Weet je nog’ zegt ze en duwt haar eleboog tegen de mijne aan.
“Nous devons se serait les goutes”. Vrij vertaald, Ik ben ervoor je.
Samen roken we een sigaretje(mijn 1e sinds 4 jaar). Onze mannen…

PS. de epirb van Jerome 468, was loos alarm.
PS. Esperanza is 1 van de andere begeleidingsschepen.
PS. PenArClos vaart met volle kracht naar de positie van de 758, niet op
mijn verzoek,(nogmaals Ys is prima instaat de haven te bereiken, en
zoniet vraagt hij hulp via zijn tracker danwel eprib) maar omdat Denis
deze opdracht geeft. Wij zullen enkel standby zijn. Gister lag hij
100mijl op ons voor. Inmiddels zal het voor ons een 8uur varen (lees
motoren) zijn voor het 1e contact. Helaas zal de windstilte tot 21.00
vandaag, niet aan zijn snelheid bijdragen.
PS Ondertussen druppelen de boten over de finishlijn. Robert ligt op een
super mooie 4e plek bij de Serie’s. Hugo neemt de plaats van Ys waar, 6e.
Chapeau voor de winnaars! Bertrant en Xavier!

Ik kan weer schrijven.
De 1e boot is binnen, Bertrant – 754, werkelijk een wereld prestatie!
Nummer 2 en 3?
Vanmorgen waren het nog de jonge Thomas met de 787 en
Veronique met de 429. Met haar super prestatie om na 6 dagen, van zelf sturen en
niet slapen, op de Azoren aan te komen. Haar is het meer dan gegunt.
Veronique op het podium!!! Dat is wat ik hoop!
Dan volgt al snel, of is, de 1e Serie al binnen met Xavier – 472.
Kijkend naar wat er zich afspeeld bij de series,
2e Amaury – 697 of toch de ijzersterke Jean-Marc – 464?
4e de 774, waarschijnlijk gevolgd door Robert – NED602 als 5e, hij heeft
nog altijd het tempo er lekker in weten te houden, maar is het hoog genoeg voor een podium plek?
6e de 527 van Hugo, vreugde bij Marquerite over de terugkomst van zijn noordelijke route.

7e de 435, gevolgd door de winnaar van de 1e etappe en nu 8e, Davy met de 674 en
9e Ysbrand met onze 758, maar is zijn snelheid van 2.2kn snel genoeg om de andere los te laten?
Alleen Andre, aan boord van onze volgboot, denkt wat ik misschien voel.
3 dagen hield de amerikaan, ryan mijn gedachten vast.
Ik liet me gaan, hij is onze vriend. Een vliegtuig, van de portugese marine
vloog uiteindelijk uit om naar hem te gaan kijken.
Alles was wel, mijn angst had het gewonnen. Ik mocht niet schrijven.
Ik vertrouw nu op Ys, wetend dat het een lood zware race voor hem is.
Nog 1 uur dan weet ik weer meer, dat wat jullie misschien allang weten, zijn
bootsnelheid is misschien weer terug.
Andre vraagt of ik ooit weer mee zal gaan met een begeleidingsboot.
Ik geef eerlijk antwoord. Ik voel me eenzaam, hier aan boord.
Meer solo dan ooit in een boot alleen.

(Geplaatst door Riepko na e-mail van Christa)

Update vanuit Nederland:

Er is vanmiddag een vliegtuig over de vloot gevlogen om aan de boten te vragen of alles in orde was en Ysbrand heeft daar bevestigend op geantwoord!

Wij zijn inmiddels in de kern van een lage drukgebied aankomen, geen wind dus!
We rollen van de ene naar de andere kant met onze logge 57 footer.
De spi houdt het maar net bij.
De vraag is wanneer bereikt het lage drukgebied de Mini’s, of zijn er gelukkigen
onder hen die er niet in terecht komen?
Als eerste Bertrant met de 754, die nog altijd met hoge snelheid de golf van Biskaje in
dendert. Gevolgd door Jorg – 753, wiens 1e plek in het klassement, gevaar loopt.
Het is een hele prestatie dat Xavier met de 472, en de 1e serie boot, in de kopgroep van
de proto’s meevaart . Met zijn, minimaal, 300KG zwaardere boot, minder zeiloppervlak,
geen water balast, geen zwenkkiel etc, gaat het bijna op Lobato achtige praktijken
lijken. (Francisco Lobato, winnaar van de Transat 650, in de serie’s 2009).
Iets verderop vinden we Jean Marc met de 464. 3e Serie is Amaury – 697, hij
kampte de heen weg met problemen. Dan als 4e Robbert – 602! Met een
bijna constante hoge snelheid, ligt hij lekker in de race en is een podium plek, voor hem, niet uit te sluiten. Waarmee hij maar weer eens bewijst dat hij niet onder doet voor de jongere zeilers.

Jean Marie – 774 heeft een 5e plek.
Op de voet gevolgd door Ysbrand met onze 758, op het moment 6e.
Zijn bootsnelheid lijkt iets lager te liggen dan zijn voorlopers.
Plaatselijk misschien wat minder wind en zijn grootste spi is verloren gegaan aan de zee.
Maar uit de 1e etappe is gebleken dat voor de finishlijn, er nog van alles kan gebeuren.
Het rustige weer geeft de deelnemers en begeleidingsschepen de kans de broodnodige
reparaties te doen. Bij ons was het onze spiboom, die uit de mast naar beneden viel.
Anderen waaronder Marc – 571 en Fabien – 708 kunnen hun zeeziekte hopelijk de baas worden.
En dan Hugo met de 527, hij had 2 slecht functionerende stuurautomaten toen hij aankwam op de Azoren,
nieuwe besteld maar niet op tijd binnen gekregen en dus met de oude weer vertrokken.
Marquerite maakt zich grote zorgen.

Vele boten hebben, door de hoge snelheden, inmiddels diverse averij opgelopen. In de Golf van Biskaje wacht nog een groot gevecht in harde wind!

NOUS DEVONS SE SERAIT LES GOUDES!

(Geplaatst door Riepko na e-mail Christa)

Onze wacht zit er weer op.
Op onze positie, op de oceaan, is meer dan genoeg wind (28 knopen)
en zeer chaotisch qua golven.
En dat is aan iedereen te merken, we liggen allemaal in onze kooi met een
krampende maag, vermoeide ogen en/of een onrustig hoofd.
De posities zijn vanochtend weer binnen gekomen.
Vanaf de eilanden heeft Ysbrand de meest oostelijke route gekozen van de
hele vloot. Dit geheel tegen het advies van onze trainer en zeker niet
risicoloos. Met minder wind maar ook met minder mijlen heeft het op
dit moment goed uitgepakt. De bofkont.
Alle boten varen nu richting het oosten met nog heel wat mijlen te gaan en
op een enkeling na, buiten marifoon contact van de begeleidingsschepen.
Hopend dat onze marifoon, de eenzaamheid op de 758, kan doorbreken
d.m.v. contact met de andere notendoppen.
De 1e Spinakers zijn al weer verloren gegaan.
De eerste niet tijdens een verkeerd ingeschatte gijp of wissel, maar domweg,
met zak en al over boord geschoven. De eigenaar is doorgevaren.
Wij hebben de spi, na enig zoeken ter plekke, niet meer kunnen vinden.
Een race als deze zonder spi is verloren. De meesten schippers brengen er dan
ook 3 mee, zij het van verschillende formaten.
Voor nu, op naar de volgende posities.
Om de tijd te doden lees ik de boeken van Bertus Buijs, Ostar zeiler, (de Ostar
is een solo zeilwedstrijd van Plymouth naar New York), net terug van een
rond de wereld zeiltocht.
De boeken had ik gevonden op, het eiland, Fajal. (Azoren)

PS: de Pen Ar Clos (onze boot) eigenaar en kok Bruno is op de Azoren ingewisseld
voor Jack, een vriend van race direkteur Denis.
Maar de wachten deel ik nog steeds met Xavier, ja hoor hij is echt van DE familie!

PS1: Verder heb ik beloofd aan André, vroegere eigenaar en bouwer van proto
mini 265, één van de 3 musketiers (transat 1999) om de groeten over te brengen
aan Sander Bakker (transat 2001).
Stoere verhalen over een Amerikaanse engel met een catamaran.
Inmiddels is Andre schipper op de Pen Ar Clos en enige kinderen rijker.

Zo dat is het weer even voor nu. Zo mogelijk morgen weer een update.

(Geplaatst door Riepko na e-mail van Crista)

Vanmiddag om 15.00 uur zijn alle boten van start gegaan voor de terugrace naar Frankrijk.
Met 7 knopen wind en laaghangende bewolking niet echt het stralende weer dat je in die omgeving zou verwachten. De omliggende eilanden zijn nog net te zien. Iedereen is weer opgeladen en uitgerust aan deze race begonnen. Nu maar hopen dat er gauw meer wind komt en iedereen echt kan gaan racen.

.

.

.

.

Na een lekkere week op de Azoren en allerlei reparatie’s aan de 758, gaan er morgen 36 boten van start voor de 1270 mijl vanaf Horta, de Azoren, terug naar Les Sables d’olonne in Frankrijk.
Na een spannende strijd in de 1e etappe, waarin Ysbrand met de 758 een mooie 6e plaats wist te bemachtigen, is de wedstrijd nog lang geen gelopen race. Er zijn maar kleine tijds verschillen tussen de concurenten en alles is nog mogelijk. Zowel bij de Series als bij de Protos.
Bij de Series zal hard om het podium gestreden worden door Davy 674, Xavier 472, Jean Marie 464 en de Nederlander Robert met de 602, deze kwam op een uitstekende 4e plaats binnen. Jean Marie met de 774, Ysbrand met de 758, Hugo met de 527, Vincent 435, Clement 512 “no war” etc…
Jorg met de 753 zal ook zijn plek hard moeten verdedigen bij de Proto’s.

Alles kan weer gevolgd worden met de tracker van de organisatie.

Klik op het onderstaand logo.

Christa zal vanaf de begeleidingsboot van de organisatie, Pen Ar ClosII, weer verslag proberen te doen.

Vandaag hebben Ys en Christa de proloog op de Azoren gevaren.

Bij verschillende boten werd locale knowledge aan boord gebracht in de vorm van kinderen en zeilbobo´s.  Anderen zeilden met de overgevlogen of overgezeilde vaders, moeders, kinderen, vrienden en of partners. Zoals ook wij. Na een week welke in het teken stond van uitrusten, reparaties, de meteo volgen, maar ook verkoelende duiken vanaf een pikzwart (lava zand) strand in een heldere zoute zee, mochten we eindelijk weer zeilend de haren laten wapperen. Wat hier en daar wat stroefjes verliep na al die solo mijlen. Toch wisten we de 758 weer als 6e over de streep te varen. Wederom in de strijd met de 527 met onze vrienden  Hugo en Marquerite. Zij met hun grote spi, wij met onze code 5 (kleinste spi). Welke we ter nauwernood voor bleven.

Nu op naar de voorbereidingen voor de terugtocht. De marifoon heeft nog steeds problemen met ontvangst en omdat het solo varen al zo alleenig is, kopen we maar een Azoriaanse marifoon. Verder is er nog het nodige splits en touwwerk te doen. Het onderwaterschip poetsen. De route voorbereiding. Briefing. En dan op naar de overkant. In een poging om het podium te bereiken!!! On vera.

Ysbrand is vanochtend rond 5uur, als 6e aangekomen in Horta op de Azoren!

Christa zit nog op de volgboot en zal rond 6uur vanavond ook ter plaatse zijn.

Het diner hier aanboord zit er weer in.
Margerite en ik versnellen met de dag ons eet tempo tijdens het diner. Andre haalt vlak voor aanvang van het eten de posities van de 650’s op. De eerste dagen zonder dat aan ons door te geven. Maar inmiddels is dat bekend en laat hij het wel uit zijn hoofd om niets te zeggen, de spanning is daarvoor te groot bij ons.
Tijdens het eten is dit het hoofd onderwerp en uiteraard de speculaties hierover. Ik ben degene die het meest op de hoogte is, waardoor de anderen denken dat ik al heb gekeken. We vragen premissie om de tafel te verlaten. Zonder op het antwoord te wachten, en met een laatste blik op de stuurautomaat, de wind en de spinaker vlucht ik mee naar beneden en staren Margerite en ik weer samen naar het scherm aan de kaartentafel. Andre sputterd nog iets van die Hollandse schippers van tegenwoordig.
Margerite slaakt een kreet omdat haar Hugo nog 4e ligt! Ik moet het toch met wat minder doen, 8e of 9e plaats. Andre stelt me gerust door me te wijzen op de constante beweging van het hogedrukgebied bij de Azoren. Hij heeft gelijk, Jorg 753 gevolgd door Andrea 756 en Sebastiaan 716 moeten, vanwege de kern van het hogedrukgebied en in het zicht van de eilanden, stil liggen. Terwijl de Noordelijke passage van Bertrant 754 op dit moment een betere optie lijkt te zijn. Maar morgen kan alles weer anders zijn. Toch had ik liever gezien dat Ys voor de 774,744, 435, en de 602 van Robert zou liggen. Landgenoot of niet. Op dit moment lijken ze wederom weer aan elkaar gewaagd, de één zuidelijk en de ander noordelijk met behoorlijk wat mijlen er tussen.

(Geplaatst door Riepko na e-mail Christa)

Slecht geslapen in mijn 3 persoons kooi. Misschien is het, het eten wat nog niet verteerd is als ik in mijn kooi kruip. Eigenaar Bruno maakt nogal rijkelijke maaltijden klaar 2 tot 3x per dag. Hij geniet hier, als 70 jarige, volop van en dat is aan zijn gevulde buik te zien. Het zal de champagne die we dronken wel zijn, met een crepé ‘traditionel’ (boter & suiker) als borrel hapje.

Het voelde bijna als verraad ten opzichte van onze dappere mannen, wij vrolijk toostend op het goede leven. Als een godin op een Franse ‘Camion’, grap ik tegen Margerite. Ik voel elke golf die ik zie door zijn mini 758 gaan. Hopend dat hij zich elke keer, opnieuw, goed heeft aangelijnd. En dan de spanning van de race. Als de posities binnen komen zit ik uren achter de computer te rekenen. Op internet is het gemakkelijker te volgen dan via onze magere e-mail. Inmiddels is het Azoren hogedruk gebied verschoven en daarmee de windrichting en de sterkte van de wind nabij de Azoren. Ysbrand zijn positie is daardoor op dit moment iets minder gunstig als zuidelijke boot. Ik weet niet of hij met onze nieuw geinstalleerde SSB radio en de in de verstaging opgehangen antenne, Monaco radio kan ontvangen. Via de marifoon krijgt hij geen positie’s van de concurende boten meer door, vanwege de grote afstanden. Door het verplaatsen van het hogedruk gebied wordt de passage door de eilanden, van de Azoren, zeer spannend. De Proto’s van Jorg 753 en Bertrand 754 zullen als eerste hun echte tactiek moeten bloot geven. Jorg kiest, waarschijnlijk, voor een noordelijke passage en Bertrand een westelijke. Bij de Series zijn het nog steeds Xavier 472 en Davy -674 gevolgd door Jean Marc 464. Dit zijn zeer bedreven zeilers… On vera welke tacktieken heilzaam zullen zijn. Een enkele boot wensen Margerite en ik een grote walvis toe. Gewoon omdat het zo leuk zou zijn als onze mannen lekker bovenin eindigen. Winnen hoeft niet maar een 4de en/of 5e plaats hebben ze wel verdient.

P.S. Over de prinsen familie van Xavier wordt niet gesproken, not done geloof ik. Misschien zie ik vannacht mijn kans schoon om hem eens uit te horen. Wij denken over 3 dagen aan te komen. Maar dagelijks krijgen we van de organisatie te horen dat we onze genaker moeten strijken en speed moeten reduceren, om achter de laatste boot te blijven.

(Geplaatst door Riepko na e-mail van Christa)

De 5e dag is in gang gezet. Mijn wacht van 5.00 tot 8.00 uur zit er op.
Maar omdat er geen andere crew leden zijn opgestaan, lopen Xavier
(zijn neef is de prins van Monaco) en ik onze wacht gewoon door.

Omdat hij het beste Engels spreekt aan boord heb ik de eer, om samen met hem, wacht te lopen.
En zo vertrouwen we elkaar middenin de nacht onze verhalen toe.
Vannacht was het de beurt aan het verhaal hoe ik Ysbrand heb leren kennen. Hij geniet van het verhaal hoe onze ontmoeting zich ontvouwd heeft in de liefde en hoe sprookjesachtig onze eerste nacht op de zeilboot Rexona was…

Ondertussen vaart Ysbrand in zijn dappere eentje over de oceaan. Heerlijk is het om vanochtend te zien dat hij, als meest zuidelijke boot (voor dit moment), een goede strategie heeft gekozen. Hier aan boord krijgen we maar 2x per dag de posities door van alle boten. Dat is wel ons hoogte punt van de dag en de weddenschappen lopen dan ook!

Eergister pakte Bruno, eigenaar van de Pen Ar Clos Benetaeu 57, onze boot en het vrachtschip van alle begeleidingsboten, de marifoon. “Quelle numero boat Ysbrand?” -”758″ Ysbrand’s stem maakte een sprong toen hij mij hoorde. Voor even weer aan boord van onze mini, daar waar ik naar verlangde. “Ik heb problemen met de marifoon, de stekker van de antenne is stuk” We hadden het al gemerkt, zelfs de eerste dagen konden we hem al niet horen. “Ik zal de nood antenne gebruiken tussen 21.00 en 22.00 uur, als het weer het toelaat.” “Verder is alles prima!!!” Ik moet op mijn tong bijten om niets te vertellen over de komende weersvoorspellingen

en zijn positie in de vloot op dat moment. Veel te noordelijk naar mijn idee. Ondanks het feit dat niemand het ooit zal weten of verstaan, behalve Robbert dan. Ik houd me keurig aan de regels, te blij dat ik heel even bij hem aan boord kan zijn. Dan onderbreekt een Spaanse visser ons gesprek, we spreken af naareen ander kanaal over te gaan. Maar ik vindt zijn stem niet meer terug.

Wij zijn genoodzaakt bij de staart van de vloot te blijven. Zelfs na het afbreken van de mast van de mini 36. Als iemand het verdient om in de Azoren aan te komen is het Piere. De oudste boot (ouder dan nummer7) van de vloot. Piere is degene die aan de meeste boten van de vloot wel iets heeft gedaan. Schoonmaken van de romp onder water, splitsen van lijnen etc. en dat alles om zijn droom waar te maken, zeilen in een Mini! De 36 heeft hij ook nog eens geleend van iemand anders.

De strijd wordt met de dag spannender! Met als 1e de proto 754 (mijn 1e plek in de weddenschappen) en de 753 van buurlandman Jorg aan de kop. Bij de series zijn het  Xavier 472 en Davy 674 gevolgd door Jean Marc 464 en dan Hugo van de 527 misschien! Margerite geeft me een kus op mijn hoofd als ik deze gedachte uitspreek.

Maar Ys heeft een mooie plek in de vloot en bovendien een mooie en hogere snelheid dan de meesten. De eilanden, van de Azoren, zullen beslissend zijn zegt Andre,de skipper van de Pen Ar Clos. Hij heeft gelijk alles is nog mogelijk, en wie anders dan hij kan het weten. Hij heeft 2x de Transats gevaren, 2 Mini’s gebouwd, waaronder de 265, die nu nog altijd vooraan in de vloot vaart.

PS. Ik heb ook Robbert gesproken! samen met Ys heeft hij een nacht vastgezeten in een visnet, het heeft hem (hen) de nodige plaatsen gekost. Inmiddels maakt, ook hij, het prima!!!

(Geplaatst door Riepko na E-mail van Christa)

Het is 2 augustus, 19.25 local time. Onze boot is veroordeeld om bij de
staart van de vloot te blijven. Helaas!
Ik heb net Pierre op de mini 36 ‘goede wind kunnen wensen.

Maar Ysbrand met 758 Mediabrein, was, vanmorgen op de VFH Radio nog
net te horen…  Good for him.

Hij had een wervelende start, zoals alleen hij dat kan!
Als 3e serie boot ging hij om de boven boei.
Het heeft hem zeker een goede moraal meegegeven.
Hij is de 1e nacht goed door gekomen. Klamme zee en een nat
windje vanuit het noord westen. Wel goed om in je ritme te komen.

Vanmorgen bleek Xavier (de favoriet van deze race in de Series)
met de 472 de kop te hebben overgenomen.

Ysbrand zat nog in de kopgroep waar ook Robert van de 602
aansluiting bij had gevonden.
Maar dat kunnen jullie vanuit huis beter volgen dan ik hier van midden op zee.

Samen met de vriendin van Hugo, bootnr. 527,
worden we hier aan boord als prinsessen behandeld!

Morgen meer nieuws als het kan………

Klik op het logo hierboven om zijn huidige positie te zien.

(Geplaatst door Riepko na mail van Christa)

Als 1ste Serie Mini om de 1ste boei en als 5de gefinisht in een veld van hoog niveau! Wij zijn tevreden man en vrouw na deze heerlijke , in alle opzichten, zeildag- de proloque van de Les Sables-Les Azoren race. Zondag a.s. 1 augustus start om 13.02. te volgen op http://www.lessables-lesacores.com/

Classement du prologue :
Classement prototype
1 – 716 Sébastien Rogues (Eole Génération – Suez GDF)
2 – 754 Bertrand Delesne (Prati’Buches)
3 – 753 Jörg Riechers (Mare.de)
4 – 787 Thomas Normand (Financière de l’Echiquier)
5 – 719 Nicolas Boidevezi (GDE)

Classement série
1 – 674 Davy Beaudart (Innovea Environnement)
2 – 697 Amaury François (amauryfrancois.com)
3 – 464 Jean-Marc Allaire (Baker Tilly AG2R La Mondiale)
4 – 435 Vincent Kerbouriou (CGG Veritas)
5 – 758 Ysbrandt Endt (Mediabrein)

Ik gooi mijn kopje koffie om; over mijn camera, op mijn logboekje. grrr. Mijn armen maken ongecontroleerde bewegingen. Mijn lijf wenst nog steeds rust. De 10 dagen hebben heel wat gevraagd van lijf en geest.

een terug blik;

Op 22 juni vertrek ik, met stille trom. (waar Ys later op is gaan roffelen). Ik moet eerst de zee op om te voelen. Het is heel simpel een parcours varen van 1000mijl (een lus van de zuidoost kust van Ierland naar Bordeaux v.v.) zonder geavanceerde navigatie middelen, dus met potlood, papieren kaarten plotter en lineaal op pad en niet te vergeten de sextant. Ik heb geoefend met Ys, maar op zee is het  ‘even een zonnetje schieten’ een stuk ingewikkelder. Zonder motor, althans deze is mee om de haven mee in en uit te varen. Weersvoorspellingen boven windkracht 6 is de enige andere reden om een haven aan te doen.

Om 16.28 uur schrijf ik: ‘Ik ben nu 8 uur onderweg nog 10 dagen te gaan?!!! Ik plas nog eens en nog eens. Mijn hoofd zit op slot mijn lijf is onderweg. 1000mijl is zo ongrijpbaar. “

Ik hoor het brommen van motoren. Gelukkig hebben we voor deze 1000mijl een “ais”-ontvanger geinstaleerd. Maar in de nacht en met weinig wind het kanaal oversteken; tussen de file tankers door met mijn notedopje, geen back up van Ys als ik het echt niet weet in te schatten, ik vind het vreselijk!

Ze zijn vergeten de wind aan te doen. Ik voel me opgesloten in een lome soep met plastiek zware golven.

In de 20minuten slaapjes passen mijn dromen niet. Daar heb ik wat op bedacht, de dromen te dromen als ik wakker ben. Zo kom ik heel wat mensen tegen, praat tegen ze om alles een plek te geven. Jammer is dat de dromen vaak oninteressant zijn.

Regelmatig val ik in slaap. Letterlijk; terwijl ik aan het sturen ben met gennaker in de andere hand. Valt inene elke spierspanning weg. En val. Ik schrik. Ik moet me aan lijnen neem ik me voor.

Ik luister muziek om mijn hoofd te ontspannen. Ik zing, schreeuw luidkeels mee. De tranen rollen over mijn wangen. Het raakt me. Een hele zee voor mij alleen. De kleuren blauw. Geen moment hetzelfde. Maar nu een heerlijk water. Een boot die me overal brengt. Het voelt niet eenzaam. Waakzaam wel. Ik doe het met wat ik voel en zie. De dolfijnen komen en gaan. Vrijheid in een notedop.

Maar er zijn ook zorgen. De fuelcel slurpt meer Methanol dan gedacht. De klusjes aan boord nemen veel tijd in beslag en zo doet de stuurautomaat het meeste stuurwerk. Dat moet veranderen. Als ik er echt 10 dagen over doe, en daar ziet het naar uit na 2 totaal windstille dagen. Ik zet streepjes op het tankje, ik heb nog voor 2 volledige dagen, waar ik nog 5 dagen mee zal moeten doen. We spreken af: -Zodra een situatie spannend wordt klimmen er zo’n 4 “imaginary friends” aan boord-.  Dat ik overdag zal sturen en Auri ’s nachts. Het fijne van de Ifrends is dat ik met hen kan overleggen. De manoeuvres met hun door kan nemen. Zo maken we midden in de nacht een wereldse gijp. Ik deel een flinke pluim uit. Later schrik ik wakker hoelang heb ik geslapen. Ik word boos op mijn Ifrends waarom hebben jullie me niet wakker gemaakt, we varen de verkeerde kant op… Ze zijn verdwenen, de lafaards.

Het gebeurd steeds vaker. Ik slaap door de wekker heen. Hoeveel decibel, en hoelang ringt hij? Het was een dure aanschaf. Het is nogal belangrijk om niet langer dan 20 minuten te slapen. Ik maak me zorgen. Soms ben ik al in slaap gevallen voordat ik de wekker heb kunnen zetten. Verschrikt kijk ik op tegen 4 gezichten. Een first 45 dacht op deze ochtend eens een kijkje te komen nemen. Na 8 dagen geen mens in de ogen te hebben gekeken, weet ik niets te zeggen. Ik voel me betrapt in een bloemetjes pyjama met verlepte teddybeer in mijn slaapkamer. In werkelijkheid lag ik te slapen in volledig zeilpak op de kuipvloer.

Dan zie ik een andere Mini. Met verrekijker; Een rode. Bruce???? Ik roep op op de marifoon. Hij reageert niet. De moed zinkt in mijn schoenen. Maar hij komt dichterbij” I have a message!!!” Het is Bruce. Mijn accu’s/batterijen zijn door mijn zuinige methanol verbruik onder het peil gekomen om met de marifoon te kunnen zenden. Maar in de survival ton zit de handheld. Heerlijk is het om te kunnen delen. Bruce heeft het ook zwaar. De windstiltes eating your brains out, don’t you think. Hij heeft nog vers fruit. Ik ben al een tijdje door mijn hele voorraad heen. Hij gooit me 3 appels toe. 1 voor de dolfijn. 2 voor mij. HEERLIJK!!!

Een coldfront is coming. We besluiten bij elkaar te blijven. Ik ga harder met de spinaker. Vervolgens de  code 0 maar die van mij komt los, ik moet hem strijken. Voordat ik de code5 te voorschijn heb, zitten we al in het front. Ik verlies Bruce meteen uit het oog. Zijn toplicht is te zwak. Moe of niet. Mijn lijf zit vol spanning. Ik zet een 1e rif. Ik zet het 2e. De balans is zoek, de genua is te groot, maar met inmiddels 22knoop. stik donkere nacht en golven. Ga ik als het niet echt moet niet naar voren om een rif in de genua te zetten. het regent. Een koufront uit de boekjes. Ik zie 28 knopen. Pas als de dag allang op gang is, draait de wind. Het front is voorbij, maar ook de wind en niet de golven.

Tranen, ik verlangde zo naar Ys, een bed, een appel, een kopje koffie, mijn Ipod, een douche. Ik ben zo moe. Mijn lijf zo vol met alles wat ik mee maakte. Er past echt niets meer bij. Maar de zee besluit anders. Ik moet nog een lange nacht en dag buiten blijven. Deinend op enorme golven van het Lagedrukgebied. Bang dat ik met de haven in zicht op de rotsen wordt gezet. 2 mannen komen om 04.00 vragen of alles in orde is. Gezamenlijk hijsen we weer de grote spi er staat namelijk toch 3,5 knoop wind, zonder golven prima om mee weg te komen. Na een uur zeg ik dat ik hem ga strijken het heeft geen zin… De volgende dag zegt Ys dat ze niet echt waren, die mannen. Hij staat met de handheld op de rotsen langs de baai van Douarnenez. “Ik zie je. Ik zie je!!!!!” Voor het eerst sinds 10 dagen vragen we aan elkaar hoe het gaat. “ik heb je enorm gemist. Ik geloofde dat je toch aan boord was, dat je te voor schijn zou springen, met de tekst; “Wat dacht je dan dat ik je in je dappere 1tje die zee op zou sturen????”  ”Chris, ik ben zo super super trots op je!!!”zegt Ys.

Een uur later zeil ik op de genua de haven van Douarnenez binnen recht in de armen van Ys. Onder een paar jaloerse blikken van Franse ogen, zij moeten nog. En… een paar trouwe honden ogen… Sis!!!

Vertrouwen…ja, dat het goed komt…

PS. als kanttekening, ik ‘versliep’ me in werkelijkheid nooit langer dan 5 a 10 minuten. Ik was me ervan bewust dat mijn imaginary friends niet echt waren. Maar het praten met ze hielp me helder te blijven.(hoe dubbel ook). Ik leefde op de grens, waarin ik wist wat werkelijk was en denkbeeldig, en ik het denkbeeldige kon manipuleren.

Christa heeft vannacht goed geprofiteerd van de goede wind en goede gemoed. Ze heeft veel vooruitgang gemaakt en bevindt zich nu ter hoogte van Lorient. De verwachting is nog steeds dat Christa vanavond aan komt in Douarnenez waar ondergetekende haar zal opwachten. We zullen haar eerste indruk dan lezen zodra ze een klein beetje is bijgekomen. Je kunt haar nog steeds blijven volgen op haar tracker!

Vanmorgen is Christa het eiland voor Les Sables D´Olonne gepaseerd. Ik heb haar kort aan de lijn gehad en ze was zeer optimistisch gestemd. Alles liep nu lekker, na een paar moeilijke dagen met weinig wind en veel stroom bij de ronding van `Rochebonne`en `Ille de Re`. Christa kiest nu voor zee, omdat de wind daar een iets gunstigere richting heeft (W-ZW) en iets harder is (5-10 knopen). De wind blijft ongeveer hetzelfde tot aan morgenavond en zal dan verder toenemen naar 15 knopen en draaien naar NW. Doordat ze nu zee kiest is het voor haar makkelijker om met de verwachte windrichting de meeste vooruitgang te kunnen maken. Voorlopig was dit het laatste contact, totdat Christa morgen in de loop van de middag de baai van Dournenez zal binnen varen. Haar ETA  voor Douarnenez is ergens morgenavond.

Christa is zojuist om het eiland “Ille de Re” voor de kust van La Rochelle heen gevaren. Ze is onder de brug door en heeft daarmee het eiland gerond. Ze is nu bezig met het laatste stuk terug omhoog naar Douarnenez. Ze moet nu nog zo’n 140 mijl varen en we verwachten dat ze donderdagnacht of vrijdagochtend vroeg aankomt in Douarnenez. De wind is vrij gunstig voor morgen, al zal de wind wel weer afnemen tot slechts 5 knopen. De wind zal vanavond en vannacht via de noord draaien naar overwegend oostelijke en zuidelijke richtingen en dat zal morgen de hele dag zo blijven. Donderdag avond zal de wind doordraaien naar de zuidwest en westhoek, maar zal wel iets aantrekken. Prima weer om het laatste stuk te kunnen varen.

Er staat een heerlijke wind van 15 knopen uit het noordwesten, de grootste spinnaker staat op en Christa vaart met 8 knopen perfect in de goede richting, namelijk het eiland vlak voor La Rochelle. Hier moet ze omheen draaien en dan kan ze zich opmaken voor de laatste 150 mijl van haar kwalificatietocht richting Douarnenez.  Er wordt nu afgeteld met de laatste kwart van de afstand nog te gaan. De wind blijft vandaag en vannacht in de noordwest hoek zitten en zal morgen in de loop van de dag iets afnemen en draaien naar het westen. Voor woensdag op donderdagnacht draait de wind weer terug naar het noorden. Voor donderdag neemt de wind verder af naar zo’n 5 knopen, maar draait wel door naar het oosten en zuiden. Allemaal perfecte richtingen om relatief makkelijk terug naar Douarnenez te kunnen varen.

Christa heeft vandaag een uitstekende vooruitgang geboekt. Ze is snel en zonder problemen het kanaal over gestoken en is inmiddels al voorbij de Ouessant NE-boei, de boei die het einde van het verkeerscheidingsstelsel aangeeft. Dat betekent dat ze geen grote schepen meer heeft waar ze voor hoeft uit te kijken, maar in (relatief) veiliger vaarwater zit. Als ze dit tempo aanhoudt, kan ze net de windstilte ontlopen die de komende uren zal ontstaan op het kanaal. Voorbij de punt van Brest blijft de wind namelijk mooi aanhouden met een sterkte van ongeveer 10 – 15 knopen overwegend uit het noorden. Aangezien Christa ongeveer 115 graden (COG) moet sturen heeft ze dan een mooie windhoek om weer een forse afstand af te kunnen leggen. Ze gaat na de punt van Brest direct af op haar volgende doel, namelijk het eiland Ille de Re. Als ze deze snelheid vast houdt, is ze daar over ongeveer anderhalve dag.

Je kunt haar blijven volgen  op: http://position.minitransat.co.uk

Christa heeft vannacht weer haar best moeten doen de wind te vinden. De wind die voornamelijk uit het zuiden tot zuidwest kwam, nam af tot slechts 2 tot 4 knopen. Dat betekent dat haar vooruitgang weinig is. Inmiddels is Christa de Scilly Islands weer genaderd tot ongeveer 40 mijl en heeft ze op dit moment een vrij gunstige westenwind. Hierdoor hoeft ze niet te kruisen, maar kan ze met behulp van haar code `0` een redelijke voortgang maken. Helaas gaat de wind er vanavond weer wat uit, maar zal wel in de goede hoek blijven staan. Vannacht trekt de westelijk wind weer wat aan tot een kleine 10 knopen. Hierdoor zal haar daggemiddelde behoorlijk omhoog gaan. Aangezien zondag de wind ongeveer hetzelfde blijft en iets doordraait naar het noordwesten, is een daggemiddelde van 150 mijl eindelijk mogelijk. Naar verwachting zal Christa vannacht of morgenochtend vroeg de Scilly Islands passeren en zullen we weer even kort contact hebben. Ik  hou u op de hoogte….

Zojuist een kwartier (12:25 uur) geleden met Christa gesproken, die heel kort bereik had vanuit de zuid-oost kust van Ierland. Christa heeft duidelijk de moeilijkste dagen achter zich en heeft haar ritme helemaal gevonden. Door de vele windstiltes heeft ze alle zeilen aan boord inmiddels wel een keer gehesen. Dat wil zeggen, de code ‘0′, de grote spinnaker (74m2), de medium spinnaker (60m2) en de code 5 (40 m2). “Ik kan nu alles blind zetten, midden in de nacht of in de mist, binnen enkele minuten staat er wel weer een ander voorzeil als dat nodig is”, vertelde ze me stralend. Ze was heel vrolijk, al heeft ze haar buik wel (bijna) letterlijk vol van al die windstiltes. Vooral vannacht was het weer vreselijk. Hierdoor heeft ze weinig voortgang, maar is het vooral een kwestie van volhouden. Ze went heel duidelijk aan het alleen zijn en begint ook echt te genieten. Nu gaat Christa weer op weg naar de Scilly Island, waar ze voor de 2e keer het kanaal zal oversteken. De wind zal de komende 24 uur overwegend zuid tot zuidwest zijn, met maximaal 5-7 knopen.

Na vannacht heel weinig wind te hebben gehad, is Christa nu lekker bezig om met een goede snelheid naar het noorden te komen. Ze is op weg naar Conninbeg boei, een boei vlak onder de kust bij Wexford. Naar verwachting zal ze daar laat in de avond zijn en vannacht bezig zijn met weer terug naar beneden te varen, opnieuw langs de Scilly Islands. Vannacht had ze even kort mobiel contact en het ging goed met haar. We weten dat de 2e en 3e dag emotioneel het moeilijkst zijn en die lijkt Christa goed te doorstaan. Een lekker lopend windje, wat ervoor zorgt dat je op een directe koerst naar je bestemming kan varen helpt daar natuurlijk in hoge mate bij. En de weersvooruitzichten zijn qua windrichting prima, al is de hoeveelheid wind wat weinig.  Wordt vervolgd. . .

Christa heeft haar eerste nacht met zeer weinig wind door moeten komen (oost tot zuidoost). Ze is nu bijna halverwege het kanaal en is gisteravond en een deel van de nacht bezig geweest het verkeersscheiddingsstelsel over te steken dat vlak voor  het eiland Ouessant ligt.

Ze is nu op weg naar Wolf Rock, wat tegen de Engelse kust aan ligt, ongeveer 60 mijl verder.

Vandaag zal de wind weer iets aan trekken, maar het blijft overwegend zachtjes waaien./>

Na 9 maanden niet op zee te hebben gevaren. Viel de race ons zwaar op de maag. Voor de start kregen we een zeer vervelend bericht door; Friso, de vader van Ysbrand, had een lichte tia gehad. We regelde extra walcontact, en bereikbaarheid op zee voor we onze telefoons inleverden. Een kwartier na de start hadden we een aanvaring met Mini 512, alle 4 hadden we dit niet zien aankomen. Domme pech. Zij, schade aan de neus, wij schade aan de zijde en, daar kwamen we bij het eerste spi rak achter, de grootste klap is opgevangen door onze boegspriet. Zonder boegspriet geen race, dus voorzichtigheid was geboden vanaf dat moment. Na een halve dag varen inmiddels midden in het kanaal liep de barometer naar beneden en de windmeter op tot een 35 knoop(windkracht 8). Ik werd voor het eerst in mijn leven zeeziek. En Ysbrand niet minder. Met 3 reven in het grootzeil en 1 in de inter probeerden we Wolfrock te bereiken. Mijn gedachten gingen over nooit meer in een Mini, deze gedachten deelde ik niet. Totdat ik doorweekt was tot op het bot. Niet wetende hoe in een stampend, steigend vallend bootje zonder een droge vierkante centimeter droge kleren aan te trekken. Van links naar rechts werd ik gegooid… Na zoveel mijlen op zee en oceaan maakten we de fout, te lang niet te eten en te drinken.

Zodra de wind iets leek af te nemen, de stuurautomaat haar werk weer deed. Praatten we elkaar de muizehapjes Nasi Cashew naar binnen.

Bij Wolfrock waren we moe zo moe. We sliepen waar we slapen konden. Geen idee waar onze plek in de vloot was. Maar een race is nooit verloren (nu op de tracker gezien dat we het nog heel niet zo slecht hadden gedaan als we toen dachten. De voorspelde winddraaing op het kanaal kwam niet, onze SSB radio werkte toch nog steeds niet). We durfde niet altijd de code “0″ te zetten vanwege onze schade aan de boegspriet. En toen verscheen de Fastnet rock aan de horizon, vanwege een windstilte konden we nog lang van dit uitzicht genieten. En wat is ze indrukwekkend. Vorig jaar heb ik 2 pogingen ondernomen en nu samen met de 527 ronden we DE rock! MAGISCH, over energie plekken gesproken. Wat heeft daar een waterkracht tegenaan gebeukt eeuwen lang.

Est is oost zo weten we nu. Dat is reden geweest waarom wij de meest westelijke boot waren op de terug weg, dit voor de tracker volgers onder jullie. Wij hadden het weerbericht verkeerd gehoord! Windstiltes volgenden. Zo schoven we met 1,5 knoop wind de baai van Douarnenez weer in. Als 15e over de finish lijn. In een zeer sterk veld!

Chapeau voor de winnaars Yves (trainingsgenoot van Ysbrand vorig jaar en inmiddels een Transat verder; So good to see you back on the water again!!!) en Xavier (3e in Transat 2009)in de 472. Waar we een tijd mee knokte om niet ingehaald te worden. Na 2 uur lieten we ze gaan. Met ons trainings grootzeil haalde we hun hoogte niet (we hadden geen tijd gehad om het wedstrijd zeil uit Nantes uit de opslag te halen). Ze kwamen 50 mijl voor nummer 2 in de Serie binnen! Waarmee ze het record verbraken van de Mini Fastnet.

Ook bij de Proto’s werd het record verbroken door 667, Eva Luna. De voormalige boot van Thomas Ruyan, winnaar Transat 2009. 14 boten stapten uit de race. Waaronder Nederlander Alfred Dijs-energie problemen-, Engelsman(woonachtig in Amsterdam) James Gaskin – hij verloor de top van zijn mast-en het Belgische duo Bert Bossyns en Koen Willaert- zij verloren een roer.

Het was een goede trainingsrace, waarin de korte voorbereidingsrtijd ons parten speelden, het vertrouwen in weersvoorspellingen die niet uit kwamen, en wat tactische schoonheidsfoutjes. Maar we zijn er weer…

Morgen van start. Vandaag een aardige generale, zij het dat we als laatste over de finishlijn kwamen, vanwege een speed training met Bruno(zusterschip D2, hij heeft de laatste wedstrijd gewonnen, daarvoor 3e, dus aardig op snelheid dachten we). Winnen van de proloog betekent bad luck. Laatste had niet gehoeven. Met wat onenigheid over 2×20 minuten wachten bij de bovenboei kwamen we weer terug in de haven. Na het heerlijke eten van de vrijwilligers. Gaan nu de 140 zeilers een voorlopig laatste nacht doorslapen. Ook wij.

Even kijken of alles weer werkt en zeilt. Na 13 knopen snelheid te hebben gevaren, 2 reven te hebben gezet, kunnen we met een gerust hart zeggen. Ze vaart wel.

Na 9 maanden alleen in een loods, valt er een hoop te doen aan ons bootje. Al het zout van de gevaren mijlen is een eigen leven gaan leiden. Zo heeft de Max Power, =brandstofcel, onze energiemotor rare kuren. Blijft ons compaslicht branden als het zeillicht aan gaat. Gaat het zeillicht aan als je het toplicht aan doet. En als je het toplicht uit doet gaat het zeillicht nooit meer uit. Corrosie op de meest onverwachte plekken. Mijn soldeersetje komt goed van pas. En zo wordt alles nog beter geseald dan een vorige keer…

We zijn er… back in good old Doaurnenez. Na 2 dagen stickeren in Concarneau, slapen in een Maree Haute bed. Nu een warm welkom in het dorpje waar het 2 jaar geleden voor ons begon…

Aan mij de eer om de 1ste column van Shorthanded.nl te vullen. Kijk op een hollandse wintertraining.

Jorg Riechers (753 – Mare.de) and Thomas Normand (787 – Financière de l’Échiquier) crossed the finish line of the second leg of the 2010 Mini Pavois between Gijon and La Rochelle. A neck-to-neck final sprint, Thomas arriving only 1 minute and 9 seconds after Jorg Riechers.(3 days 1 hours 58minutes and 10 seconds at an average speed of 6.27 knots.) Dutch Proto 650 sailor, Lucas Schröder finished on an 8th place in total with his 509 Banzai.

website of mini pavois

In Serie classe after 2 etappes -800miles;

Xavier Macaire (472 – Starter) is the winner of this Mini Pavois with two victories. (leg 1 and 2). 3 days 9 hours 26 minutes and 5 seconds at an average speed of 5.71 knots.

The second series boat is Amaury François’ www.amauryfrancois.com (697) followed by Robert Rosen Jacobson on the 602, Ned602. Chapeau, Chapeau voor onze landgenoot. www.ned602.nl

.

.

.

Op zaterdag 8 mei 2010 werd er door ons vanuit Flevomarina Lelystad een Transat650-training gegeven. Oorspronkelijk waren er 5 ingeschreven Mini’s, maar door omstandigheden, werd er uiteindelijk met 3 boten getraind. Met onze franse kennis als basis werden de zeilers voorzien van allerhande tips&tricks.

De dag begon met theorie van ongeveer anderhalf uur waarin de verschillend technieken voor het overstag, gijpen, spihoist en spidrop uitgebreid aan de orde kwamen. Vanaf 11:30 tot ca. 16:30 werd er op het water getraind, ondersteund door een motorboot,2 boeien, filmcamera en fototoestel. Met de weinige wind, werd het een licht weer training. Het lichte weer betekende zeker niet dat het makkelijk varen was. De opdrachten vergde een behoorlijke krachts inspanning en conditie. De diverse oefeningen hadden duidelijk resultaat. Dit werd nog eens bevestigd bij de evaluatie, waarín alle gemaakte manouvres bekeken kon worden. Het verschil met het begin van de dag werd daardoor zeer zichtbaar. Ook de zeiltrim werd verhelderd. Terwijl de pizza’s genuttigd werden, was iedereen het er over eens dat het een zeer leerzame dag was.

Om 21:30 ging iedereen moe en vol nieuwe ideeen op huis of boot aan. Met de behoefte aan een vervolg op deze training, maar voorlopig kan een ieder de opgedane kennis gaan praktiseren. In September gaan we er een vervolg op geven!

“De ervaring van Christa ten Brinke en Ysbrand Endt in deze klasse, de specifieke kennis op het gebied van tuning en handling en Ysbrand zijn talent voor coaching zijn ruim voldoende ingrediënten voor een zeer uitdagende trainingsdag.“‘ aldus Andre Kruisdijk- NED713. Lees zijn verslag met filmpjes over deze training op www.ned713.blogspot.com

“Just three boats and low wind, but this didn’t matter at all. Ysbrand is a very good teacher and willing to give any information needed including a lot of small tips, which most sailors I know normally would keep secret. We could ask everything and we have got always clear answers. After active training in the water he has spend a couple of hours more with us, so the day was very complete and the willingness of Ysbrand exemplary. For me the best experience in professional sail-teaching ever.” Achim Bettendorff-BONAUTIC

Het plan was coschipperen op de versgekochte Dingo650 nr557 van James Gaskin tijdens de 50mijls race. Maar het werd ”gummen” met de Open40, Tuned. Te samen met Vester Knibbe, Jules en Ysbrand ”gumde”  we haar naar een duizelingwekkende snelheid van 22,6 knopen…

.

.

.

.

Finish PROTO 650- Pornichet Select 650

1e Sébastien Rogues (FRA 716 – EOLE Génération – SUEZ GDF) à 22h18
2e Joerg Riechers (GER 753 – Mare.de) à 2h38
3e Vincent Barnaud (630 – Cherche Partenaire) à 5h07
4e Guillaume Le Brec (667 – Eva Luna) à 5h16
5e Nicolas Boidevezi (719 – Défi G.D.E.) à 6h17
6e Romain Bouchet (454 – Gimmick) à 7h33
7e Thomas Normand (787 – Financière de l’Echiquier) à 7h57

BRAVO voor de onofficiele president D2, Bruno en zijn D2 assistent  Brendan. De SERIE winnaars van de Pornichet Select 2010.3x Hoera voor de 2D2’s en de scheppers Piere Rolland & Maree Haute!

1er – 744 –  Simmonet Bruno à 9h30
2e – 757 – Brendan Archin à 10h58
3e – 552 – Guénolé Le Maux à 11h07
4e – 479 – Loic Le Doyen à 13h02
5e – 599 – Benoit Mariette à 13h09
6e – 697 – Amaury François à 13h09min05s
7e – 518 – François Denis à 13h12min
8e – 589 – Pierre Boivin à 13h12min15s
9e – 488 – Nacho Orti à 13h23min30s
10e – 512 – Cyril Hoebler à 13h24min30s

De 2e race van het seizoen 2010 is om 13.00 van start gegaan. En weer is het de D2 die als eerste om de boven boei heen is. Ons zuster schip 744 El Nono van Bruno Simonet. Hij was vorig jaar mijn trainings maatje. Go for it!!!

Voor degenen die onze twitter of weblog volgen is dit wellicht oud(er) nieuws. Maar onze 712 is verkocht aan een enorme enthousiasteling uit Muiden.  Zondag zullen wij voor de laatste keer met de 712 varen. Voor degenen die het leuk vinden kunnen dan de 712 EN 713 samen zien varen op het IJsselmeer in de buurt van de Flevomarina.

Op 8 mei is er een Transat 650 training met inmiddels al 4(!) mini’s en daar zullen zowel de 712 als de 713 bij zijn. Een bijzonder moment om zoveel Mini’s in Nederland bij elkaar te zien varen en trainen. Een volgende stap naar een Nederlandse Mini-Transat  groep! Voor iedereen die het leuk vindt, kom vooral kijken. Je moet wel zelf een (volg)boot regelen!

Voor meer informatie over deze training;  ysbrand@pro3oc.nl

of 0031 6 54941815

De 713 is heden bij haar gelukkige nieuwe eigenaar, de eerste mijlen zijn gevaren onder zijn eigendom. We wensen hem vooral veel plezier met het kleine race wonder. Zie zijn blog ned713.blogspot.com

De 712;  Jaco van Modus Marine heeft een paar mooie en vooral functionele roertjes voor haar gemaakt, Ook het onderwaterschip is voorzien van de nodige laagjes protectie. Dus tijd voor het water. En opzoek naar een nieuwe eigenaar! Voor een proefvaart  en/of meer informatie kun je contact met ons opnemen; christa@pro3oc.nl of 06 54941815.

.

.

We werden al op de snelweg gewaarschuwd; de Gouwzee; ijs onbetrouwbaar, zeer gevaarlijk. Maar wij hadden een afspraak op diezelfde  Gouwzee, welke bij aankomst volledig dicht gevroren bleek. Sterker, we konden van Monnickendam naar Marken naar Volendam terug naar Monnickendam.

Zo stapten voor het eerst in een ijszeiler. Helaas liet de wind het een beetje af weten. waardoor zelfs het 150kg wegende schuitje aan geduwd moest worden. Maar eenmaal op snelheid gleden we als de brandweer…

Niets had deze dag beter kunnen bekronen dan de heuze historische Ijszeil wedstrijd aan het einde van de dag. Wat een pracht gezicht deze glijdende museumstukken!

.

.

.

.

.

We tried to sail…

01-01-2010… Na het oude jaar te hebben afgesloten met lieve vrienden, wat lichtkogels(de noodpijlen),een wensballon, gevolgd door een kort nachtje slapen. Begon het nieuwe jaar. Deze had niet mooier kunnen zijn voor een gehoopt zeiltochtje. Op de kou weten we ons nu te kleden. Ook de anti vries werd dit keer niet vergeten, alhoewel, bij lieve vriend vandaan gehaald. ‘Gaan jullie echt zeilen?’ was de vraag van de enige havenziel, welke een zeer rustige oud en nieuw had gevierd, zonder mensen. Onecht zeilen = motorvaren met een zeilboot?of kijken naar je zeilboot maar niet varen? Iniedergeval binnen ‘korte’ tijd (na de noodzakelijke winterhandelingen dus; sneeuw ruimen en het verslepen van alle zeilbenodigheden,ze ligt zo kaal mogelijk in de haven), zaten we op het Ysselmeer het nieuwe jaar in te luiden.

Het verstilde landschap deed daar lekker aan mee. De gedachten gleden, elke afslag nemend. Heerlijk z’on kersvers jaar. Wat nu nog wat onzeker aan de deur staat. Maar steeds meer vorm en kleur lijkt te krijgen.

Een surrealistisch wereld is het. De witte dijken. De knal blauwe lucht. De oranje aan gelichte zeilen. De glazen klompjes ijs. De zachte spierwitte hoopjes, krakend onder de zeillaarzen. Het gesprek met het ijskoude water, welke in spatters aan de boot wil blijven kleven.

In de kajuit zit je met je laarzen in een laagje mastwater maar je hoofd hangt tussen ijspegeltjes. Het smeltpunt ligt bij mijn hart???

De winddruk lijkt langzaam wat af tenemen. ‘Zullen we maar omdraaien, voor het donker in de haven en nog lagere temperaturen ‘ Ik twijfel. Om draaien is de flow door breken. Dit grote waterbed de rug toekeren.

‘Misschien vinden we de sleutel van de sauna nog’ Ys weet inmiddels hoe mij los kan rukken uit mijn dromerige wereld. Ik laat me om kopen. Ja, wie weet, ik verkoop mijn gedachten voor het idee aan opgewekte warmte. De spinaker gaat erop. Ik kijk naar de dijk waar ik nu de autootjes zie rijden. Na wat gijpjes en een heerlijk versneld vaartje. Varen we op grootzeil de haven binnen, we hoeven de stilte niet te doorbreken met motor geluiden.Ik zie alle bootjes roerloos in het water liggen. Weer een dag voorbij. Tis een ‘dure’ dagbesteding(onze liefde voor de 650’s) maar wat krijgen we er veel voor terug…

Hoe meer ‘coldhanded’ kun je het hebben?
Een witter dan wit land en boot(wat past er veel sneeuw op een 6meter50 bootje). Een vliesje op het havenwater, waar met het 2,3pktje(motor) net nog door te komen was. Een heus winter zonnetje. En om 10 uur nog steeds -9. Een heerlijk hollands tafreel,dus. En wij mogen zeilen en met ons nog bewonderenswaardig veel andere dappere koude neusen.
Kortom het belooft een op en top cold cold handedrace.

Toch blijft het nog een tijdje spannend, of we wel kunnen. Wat treffen we onder dat dikke pak sneeuw aan? 2 van de 3 lieren zitten vast gevroren, de 1 draait door, en in beide past de lierhendel niet meer, ijs heeft het gat gevuld. Maar de daklier draait als een winterzonnetje; de zeilen kunnen we hijsen. Wij hebben al onze velletjes uit de kast gehaald, dus het lijf heeft denk ik 6 a 7 lagen, welke tijdens het sneeuw ruimen flink op de proef worden gesteld om het zweet de koude in laten. Maar antivries zijn we vergeten. Het vliesje ijs wordt nauwkeurig beoordeeld. Komen we er door heen?

We gaan het gewoon proberen, we hebben ons nogal verheugd op dit winterse versetje. Nog snel oproepen dat ook wij eraan komen. Want het 5minuten voor de start heeft al geklonken, als we door het ijs de haven uitvaren. Daarnaast is het spiegelglad op het dek door de sneeuw wat in klompjes toch nog is achter gebleven, ondanks driftig vegen. Met aangepaste snelheid bewegen we ons over het dek om de schoten aan te slaan, het grootzeil te hijsen…en we zeilen. De motor kan het water uit en de genua gaat omhoog op de startlijn. Koud heb ik het zeker niet! De zeiljas en de overwanten kunnen nog lange tijd in de kajuit blijven…Voor de wind varen we over een spiegelgladde Ijsselmeer omsloten door een maagdelijk landschap. De vlaagjes pakt ze prima op. De zwaardere boten hebben profijt als de vlaag weer uitdooft. Als er een nieuw vlaagje zich  aandient  zijn wij weer in het voordeel. En zo schuift het veld over het water. Met de spinaker boten steeds verder uitlopend. Onze Inter(voorzeil) is toch wel heel mini. Spinakeren mogen we als doublehanded boten vanwege de ijskoude niet. Ysbrand schuift onrustig heen en weer. We halen we onze code 0(een rol voorzeil) te voorschijn. Keurig rolt hij af  en geeft op deze koers net een tikje extra bij nauwkeurig sturen.(voor  deze wind(8knopen) en koers is de code 0 niet gebouwd). Na z’on 3 mijl varen komt het draaipunt. Een aan de winds rak; de verlies slag voor ons kleine downwind bootje. De andere varen z’on 5 graden hoger, en op waterlijn een stuk sneller. Maar waarschijnlijk hebben wij wat meer voordeel van de vlaagjes, kunnen we er sneller opreageren, hoogte en snelheid pakken, want we blijven ze nog heel aardig bij! De overstagen verlopen wat minder soepel met de nauwelijks werkende lieren en ik probeer blazend het hendel gat ijs vrij te krijgen en houden(hmmm, een druppel anti vries is echt sneller!)

Wat was het een overheerlijke dag, 1 met een sneeuwsterretje. Ik hoor mezelf s avonds op een feestje tegen een niet zeiler zeggen, maar niet door vertellen, bang voor ‘elfstedenkoorts’  onder zeilminnend Nederland. Helaas blijft ons toetje uit. De sleutel van de havensauna is verdwenen, maar wel een heerlijke van een kop erwtensoep van de wedstrijdorganisatie wacht ons op! Gelukkig waren alle coldhanded helden overtuigd dit was winterzeilen in volmaakte zin. Jammer dat we weer een maand moeten wachten, want de saamhorigheid van de race haalt mens en boot over de streep om van deze wereld zo intens te genieten. DANK Juul en Huib!.

www.coldhanded.nl

-The D-family of Maree Haute at Salon Nautique-

So good to see our 650frends at the Salon Nautic!!!

The new Class Mini rules for 2010, les Sables-les Azores race 2010 and Transat2009 talks. Let’s go sailing !!!

.

.

-foto Huib Swets-

We sailed the second Coldhanded race of this winter on the good ‘old’ Ysselmeer. But not in good ‘old’ shape; too late for the start, the right spinaker at home… But having fun!!!

-coldhanded races-

Even wennen. Over schakelen van the D2 naar de 2win650. Ook al zijn het 2 Transat650 boten . Het is een wereld van verschil. Met elk zijn voor- en nadelen. Maar het geoliede PRO3 team, met zijn 2 e plek in de Transgascogne, Frankrijk, hapert even.

Konden we voorheen de boot optuigen tijdens het uit de haven varen. Nu vergeten we op horloges te kijken, zeilen mee te brengen. Lijnen in te scheren.

Namen we voorheen de nodige risico’s om voorin te varen. Nu spelen we op save, boot heel houden, is een hoger doel. Daarnaast onze gastzeiler wat bij brengen over het Mini zeilen. En ja, 3 is a crowd na zoveel uren solo of duohanded zonder zeilwoorden te moeten wisselen. Wel reuze gezellig.

Maar bovenal missen we onze ‘familie’, de andere Transat650’s, want nee er is geen ‘coldhanded’ boot te vergelijken. Dromerig kijken we om ons heen. Een coldhanded boot in paniek, alle zeilen gestreken, zwaaien ze ons toe. We gaan er onmiddellijk heen. ‘Hebben jullie geen marifoon’ zegt Ys, het heldere licht. Dat waren ze even vergeten. Het anker niet. Wij een 2 pk motor. Achter hun anker vrij van enkhuizerzand gevaar, bleven zij met het afgebroken roer wachten op een groter licht=boot=motor.

Een dappere andere coldhanded boot vaart ons downwind bijna van de aan de windse sokken. Maar hun gijp die volgt, mondt uit in een ‘Chinees’(geen idee wie ooit en waarom deze term daarvoor is verzonnen, maar kort gezegd is het platslaan, waarna de giek met een nood vaart over komt, zeg maar elende, diepe shit) Mijn reaktie kijken of ik nog 2 personen aan boord zie. Want wat een klap! Gelukkig tel ik er al snel 2. Alleen de Genaker verdwijnt maar niet aan boord, als een vlag flappert hij nog steeds in het topje van de mast, als we eindelijk na het hobbel ritje de havenkom in varen. Want de verwachte en gehoopte 2e race blijft deze dag uit. Geen nieuwe kansen voor ons deze dag. Enkel een DNS voor ons. Maar heerlijk doorgewaaid met 28 knopen.

Kortom we zitten in een andere modus. In Nederland en in de werkhouding…

Daar ons wedstrijdseizoen er in Frankrijk op zat, we nu ons leven hier weer een beetje op de rit hebben, is er weer tijd voor onze 2win’s.  713 is inmiddels weer opgetuigd en verbeteringen/ontwikkelingen zijn door gevoerd. Met de kennis die we hebben opgedaan met onze Franse D2 en met behulp van Maree Haute, de werf van de D2. En in samenwerking met Modus Marine(Shipcentre Lelystad), Jaco Cossee.

Als tegenactie nam Jaco de 713 mee, in de 200mijls solo oktober j.l. Deze moedige aktie werd niet geheel naar inzet beloond. Jaco had na 2 korte middagjes speedcursus Mini Transat varen, niet voor een gemakkelijke weg gekozen. Nu zijn het simpele boten, maar er zijn heel wat wetenswaardigheidjes die het varende leven op een Mini een stuk aangenamer maken(bv een stuurautomaat waar je echt op kan vertrouwen). Daarnaast had hij ook te maken met fysieke moeilijkheden, maar de windstilte in het laatste rak deed hem werkelijk de das om.

Maar petje af! Chapeau! Geloof dat ik mag zeggen dat er weer een nieuwe Mini-zeiler geboren is!

Ook Jan Briek weet nu wat Mini zeilen op het Ijsselmeer inhoudt, zijn ervaring met de 713 lezen we binnenkort in de Waterkampioen.

Vandaag sluit Jan Miedema van Gaastra Sails voor even de rij (niet voor lang want morgen staat de volgende alweer op de stoep)

En dan de Coldhanded races in, a.s. zaterdag is de eerste!

Tja, wat ga je vertellen als je wordt gevraagd als ‘zeeman’ om te komen praten over de zee voor een klas van 6 jarigen die net naar de IShares Cup(de grote race-catamaran wedstrijden op het Ij) hebben gekeken, gevangen zijn door de snelheid en grootsheid van deze raceboten en als grote vraag hebben; Waarom valt een boot niet om?Hoe kan een boot zo schuin gaan, zonder om te gaan. Hoe leg je dat in fijne kindertaal aan de gevatte kinderen van de Amsterdamse eilanden uit.

Met 25 kurken, 25 mastjes met zeiltjes, wat filmpjes, een zeekaart en mijn vouwfiets ging ik op weg naar de Achthoek op het Borneo eiland. Om maar met de deur in huis te vallen begonnen we met die grote vraag, die eigenlijk het hele fenomeen zeilboot omvat.

.

.

.

.

.

.

Ieder kreeg een romp, een mast en een zeil, en daar gingen de boten te water. De kinderen werden gefrusteerd omdat ze omvielen. Dat was niet wat ze bij de IShares Cup hadden gezien. En daar kwam het geheim(nou ja van een monohull dan) de kiel. En nu de wind nog. ze bliezen hun longen uit hun lijfjes maar ook al raakten de masten , het zeil het water. Het oprichtende vermogen won. Juf riep dat ze thuis in bad verder met de bootjes mochten spelen. (Klopt, neef Igor wilde maar wat graag in bad bij thuiskomst)

Mijn zelf gemaakte catamaran wist ook van geen omslaan. Kinderen tevreden.

‘Nu eens kijken naar hoe ik in mijn bootje vaar.’op naar het een filmpje’he, maar je zit helemaal in je eentje’ riep een oplettende 6 jarige kijker. Maar de dolfijnen haalden de hoogste ogen. Onder oh’s en ah’s zwom de dolfijn het beeld uit.

‘Voordat ik in mijn eentje de zee op durfde heb ik heeel veeel geoefend. Dus, nu gaan we oefenen. Trek je zeilpak aan. Zwemvest. Even kijken waar de wind vandaan komt. Het noorden. Dan gaan we naar Het Zuiden. Stap in je boot. Gooi de landvast los. Hup weg. Hijs het zeil. We zetten er nog eentje bij. en We gaan naar… Waar gaan we eigenlijk heen??? “naar het zuiden’ ze letten beter op dan gedacht. Maar wie weet er een land, stad of plek in het zuiden. De Zuiderzee. Zuid Amerika! Ik vind het goed. Daar gaan we…

De 1 strandde op Zuid Amerika, een ander op een onbewoond eiland…

Het was tijd voor nog wat voorbedachte vragen. Gevolg door Juffie’s idee. Maak een tekening van dat wat Christa heeft verteld wat je nog niet wist. “Juf, juf, ik wist niet dat je middenop de oceaan kan zeilen” Het lukte hem niet zijn opwinding meteen om te zetten in een tekening.

Als aan denken aan deze zeil enthausiaste klas ligt voor me het boek, met alle tekeningen. En hun zinnen;

De seilboot valt niet om door de kiel- Jonas

ik hep geleerd hoe een boot blijvt dijven

ik wist niet dat er dolfijnun waarun in de oo zee jaan-Micky

ik wist nit dat het anker de grond aan kan raken

ik wist nit dat als je in de boot blijvt mislek wort

op elke boot is een numer-Igor

ik wist niet dat je zuluku spier balun moest hebn om het zel te hijze

nuu weet ik hoe ik zijlen moed hijzen-Yara

het anker is te kort om in de oceaan uit te gooien

ik wist niet dat er verschillende sturen waren-Aya

de zeilboot gaat niet om als hij skhuin gaat- Lucas

de 1 is bij het schrijven meer geholpen dan een ander.

Ik zie hier heel wat zeilertjes in de dop.

Ook ik kijk weer met andere ogen naar de zee, de oceaan. Dank groep 3c van de Achthoek en Juf Britt voor de leuke middag. En het zeer mooie bijzondere boek!!!

.

zonder de 758.

foto- Melanie Bahuon

.

Om 23.24 kwamen we op 10 augustus over de finish lijn. Mijn super verjaardagskado! Heerlijk tussen de top serie boten gevaren. Stuivertje gewisseld met Fransico-607 en Charlie-439, de uiteindelijke winaar van de solo-serie boten (welke met hun +/-130 kilo lichtere boot in het voordeel zijn van de duo handed boten en aan de andere kant zijn wij in het voordeel met 4 handen, en dus meer slaap, in ieder geval meer man/vrouw-stuur-uren). Na de windstilte van 4 uur wisten we niet meer naar voren te schuiven. En hebben een mooie 3e plek gevaren in onze klasse in deze etape. Achter Peter Laureysens(winnaar Transat2005, en in 2007 met proto Ecover) en Claire-548, en achter de Mistral-569. Maar 2e overall in onze klasse en 5de in de serie boten (solo en double samen). Een uitstekend resultaat in een illustere race die de laatste grote test is voor degenen die de Transat in september gaan varen. WIj zijn zeer ‘tevree’. Een mooie afsluiting van het seizoen. Nu nog even vieren en dan gaat onze mini uit het water om voorlopig in Frankrijk te wachten op een volgend avontuur.

Vanochtend zijn Crista en Ysbrand begonnen aan de tweede étape van de Transgascogne 6.50. Slecht weer heeft hun de afgelopen dagen niet in de gelegenheid gebracht om al hun spullen goed te drogen zodat ze met klamme slaapzakken en natte laarsen aan de laatste étape zijn begonnen. Ondanks deze nadelen zijn ze zeer tevreden met hun tweede plaats en gaan ze nu voor de eerste stek. Ze zijn er maar 27 minuten van verwijderd en volgens Ysbrand moet het kunnen! Ze zijn vertrokken met wind tegen en regen maar hopen dat dit de komende uren zal gaan verbeteren. Aldus het telefoontje van Ysbrand, zaterdag morgen 10.00 uur.

Gepost door Riepko

.

.

.

.

We mogen weer.

Ons bootje ligt te trappelen van ongeduld in Bourgenaye.  Zaterdag 1 augustus de proloog. Zondag 2 augustus 12.00 de start; via Belle Ile naar Ribadeo(noord Spanje) en na een korte stop terug naar Bourgenaye. 45 Mini’s(boten)- waarvan 13 duo handed- 22solo- 28 series-17 proto types- 58 zeilers- 7 nationaliteiten.

Sommige gebruiken de race als laatste training voor de Transat. Als laatste test van het materiaal, waar je voor 100% op wil vertrouwen tijdens de Transat. Andere schippers willen geen race meer varen zo vlak voor de Transat. Met de kans op schade, met gevaar van tijd gebrek, zo vlak voor de start van de grote grote Race voor deze kleine bootjes.

En wij, wij hopen op een geniet race je. Met het weeige gevoel in ons lijf, geen Transat voor ons dit jaar!

Op naar Spanje…

we zijn te volgen op de site

www.transgascogne.com

Na een goede start, onze eerste zeilervaring samen, hadden we eerst een driehoek te varen in de baai voor we de open zee op mochten. We kwamen als 2e boot met 12 knopen om de beneden boei! Voor de proto’s en net achter de 552(voor de echte mini volgers)! Toen kwam het aan de windse stuk de open zee op opweg naar de Eddyrock. Ik zag Hugo bleker en bleker worden. Hoewel we hadden afgesproken dat hij zorg zou dragen voor de stacking(3 jerrycans of 20 liter plus al onze troep na elke overstag naar de hoge kant) Bleek na 1x, dat het voor de volgende 4x mijn werkje werd… bij 20knopen upwind geen lolletje. verzuurde spieren als gevolg en misselijk gevoel in mijn maag, maar een stuk beter bestand dan schipper Hugo. Dichtbij Eddyrock, sprak hij over omdraaien richting de haven. Hij had het gesprek met zijn college/university nog in zijn hoofd. Vrijdag was hun vraag of hij zijn diploma wilde halen of zeilen. Zonder geld geen boot. Zonder diploma geen geld. Kortom de korte voorbereiding, de examen stress en het gesprek deden hem nu de das om. Buiten dat, deed de VHF het niet feilloos en was zijn active echo van boord geslagen. Ik was teleurgesteld. Maar voor aan de wind varen zijn de minis niet gebouwd. En zeker was dat het een zware,zware race zou worden, met veel aan de wind gehak. Kortom hij koos voor de haven, om zijn diploma te gaan halen en zijn boot heel te houden. Een koud biertje en een nat bed met droge kleren in de haven. Morgen varen we de boot terug naar Frankrijk, de thuishaven Pornichet.

Mijn volgende race staat alweer voor de deur. De UK- Fastnet.

Dit keer niet in onze eigen bootje, maar in een pogo 2, de 527, Wallilabou II, met de jonge fransman Hugo Lavayssiere. Vrijdag vlieg ik naar Plymouth waar de race zondag 5 juli van start zal gaan.

The race departs Plymouth for the Needles, Bishop Rock, Fastnet Rock, Cork and finishes in Plymouth, a distance of 720nm.

Eens kijken of we deze keer de Fastnet wel kunnen zien. In plaats van enkel het onheilspellende licht.

Hugo is een trainings maatje, uit Ys zijn groep. Een getalenteerde zeiler, specialist in zeiltrim. Maar jong in zijn zelf management. Plant weinig voorbereidingstijd in en begint weinig uitgerust aan een race. Als voorbeeld. Hij komt zaterdag aan, vers uit de examen banken, om dan nog de race voor te bereiden en de security checks te doen en zondagmorgen van start te gaan.

We gaan het meemaken. Verder nog even uitdenken hoe de toiletgangen zo prive mogelijk te houden. In duohanded (650)zeilen maak je je zelf er niet aantrekkelijker op. Als je begrijpt wat ik bedoel. Een vrouwelijke collega was ooit verbaast dat ik met mijn levenspartner duohanded wedstrijdzeil, ‘killing for your sexlive’ vond ze.