Leg6 winnen en/of verliezen, Globe40

De voorsprong van team Sec Hayai was deze leg6 maximaal 108 mijl op hun concurrenten. Helaas door de onvoorspelbaarheid van de wind op dit traject en stroom (zie het vorige nieuwsbericht) is deze voorsprong geslonken en sterker ze liggen nu op een derde plaats met 124 mijl afstand op de nummer één Amhas. Op de vraag of de opgelopen schade aan het roer en/of romp met het verlies van mijlen ten opzichte van de andere boten van invloed is geweest, zegt Ysbrand het volgende:

Tja…lastig te zeggen. Bij licht weer zeker. Bovenkant van het roer is helemaal vervormd en zitten diepe putten in. Maar dat is alleen t bovenste deel van ongeveer 10 cm hoogte. Daaronder is er niks, en de romp geen idee.

Laatste positie rapport 16 mijl ingehaald! Top tevreden. Toen verdween de wind binnen 10 minuten en draaide naar t noorden. Nu 7 knoopjes wind.. en niks te vinden op de gribfiles… rumpline maar weer!

Team Sec Hayai doet hun uiterste best om het moraal hoog te houden en te strijden tot de finish in Recife Brazilië. Want als Amhas wint… krijgt Amhas 2 punten en team Sec Hayai respectievelijk 4 bij een tweede plaats of 6 punten bij een derde plaats. In het laatste geval staat Sec Hayai dan nog maar 1 punt voor in het totaal klassement op team Ahmas. Kortom het blijft nog steeds zeer, zeer spannend.

 

Read more

Leg6 oceaanstroom, Globe40

Je zou denken dat stroom niet van betekenis is op de oceaan, maar niets is minder waar! Er zijn grote stroom cirkels waar je, vooral met licht weer, gebruik van wilt (moet(!)  maken. Deze stroomcirkels draaien rond met stroomsnelheden tot 3 knopen!. En als er weinig wind is, is dat een belangrijke factor om rekening mee te houden.

Zie onderstaand ovezicht van de huidige situatie in de zuid-atlantic, waar wij ons nu bevinden:

 

Je ziet dat er best veel stroomgebieden zijn, vooral in de regio waar wij doorheen moeten, bestaat een grote en sterke stroomcirkel. Voor uitleg: de verschillende bootjes geven ons en onze concurenten weer (rood is Amhas, groen is GS2, lichtblauw is Whiskey Jack en roze is Milai). Wij zijn oranje (en donderblauw). Je ziet de routering lopen met 2 modellen (GFS en ECMWF), roze en paarse kleuren. Rechtsonder in dezelfde gekleurde vakjes zie je de tijd die de computer heeft berekend voordat we in Recife zijn.

Hier ingezoomd op onze huidige situatie:

Je ziet duidelijk de grote stroomcirkel links onder liggen. Het lichtblauwe bootje (WJ), gaat er nu aan de rechterkant doorheen en heeft dan stroom mee omhoog. De cirkel hier draait linksom. De andere 2 schepen steken net een grote zuid-stroom-baan over, dezelfde als wij een stukje hoger hebben overgestoken.

Een van de redenen dat wij nu 100 mijl voor liggen heeft hiermee te maken. Wij hadden besloten, om de grote stroomcirkel heen te varen, omdat er zo lichte wind was dat het lang zou duren en dus het stuk waarin we naar het zuiden zouden worden gezet ons ook heel sterk zou beinvloeden. Amhas koos ervoor om er wel doorheen te gaan en kwam zonder wind midden in de sterke zuidstroom te zitten. Wij hadden toen net het stukje erboven bereikt en kregen stroom mee. Samen met het kleine beetje wind leverde dat genoeg wind druk op, om te kunnen zeilen met 4-5 knopen. Terwijl Amhas zonder enige winddruk stil lag. En dat voor bijna 24 uur. En voila, daar was onze 100 mijl.

Hier blijkt maar uit dat je ook op de oceaan de invloed van stroom niet moet onderschatten. Het heeft ons nu in elk geval heel veel opgeleverd, al weten we natuurlijk nog niet wat dit op de lange termijn gaat betekenen. Maar voor nu is een slag gewonnen. De rest van het gevecht gaat nog ruim 2000 mijl door.

We houden je op de hoogte!

Hartelijke zeilersgroeten,

Frans en Ysbrand

Read more

Leg6 UFO’s Globe40

 

Gisteren is team Milai tegen een grote UFO (unidentified floating object) aan gevaren, waardoor ze helaas genoodzaakt zijn zo spoedig mogelijk een haven aan te lopen door de grote schade rondom kiel en hoofdschot. Om 15.25 UTC op 13-1-2023  is ook team Sec Hayai tegen een UFO(vermoedelijk klein in ieder geval een kleinere impact) aangevaren. 

Positie: 43.23.390 S ; 58.06.515 W.

BSP(boatspeed in knopen) 12 – COG(course over ground in graden) 41

Frans sliep, Ysbrand had wacht en zat achter de kaartentafel.

Het klonk alsof het opject de kiel raakte.

De snelheid ging met ongeveer 1-2 knopen naar beneden, maar direct erna zeilde ze door alsof er niks aan de hand was.

Ysbrand is naar buiten gegaan om het object te observeren, maar er was niets te zien.

Daarna de roeren gecontroleerd, daar is niets aan te zien. Deze lijken niet geraakt te zijn.

Vervolgens alle spanten gecontroleerd en de kiel door het raam. Hier is nergens iets te zien.

Als laatste de boeg gecontroleerd, van binnen en van buiten. Hier is ook niets aan te zien.
Het schip gedraagd zich normaal, geen andere bewegingen of geluiden.

 

 

Update 13-1 21.10

Om ongeveer 19.00 UTC  ontdekte we veel water in de achterkant van de boot, zowel aan bak- als stuurboord zijde.

Na onderzoek bleek al snel dat het achter onder waa de roeren zitten behoorlijk vol was gelopen, het water kwam via toegangsluik wat naar deze ruimte leid naar binnen.

De seal die de de roerkoning afsluit is stuk, hier lekt met hoge snelheid behoorlijk veel water door.

Eerst hebben we de a2 gestreken en zijn gegepen, om de druk van het roer af te halen.  De lekkage stopte grotendeels.  daarna is de boot droog gemaakt.

Aangezien een roer wissel met deze golven en wind (20 kts) niet te doen is hebben we een nood afdichting gemaakt van vulcaniserend tape, dit lijkt te houden (nu al meer als een uur)  we houden het goed in de gaten.

Het roer is flink beschadigd, zie fotos  en er zit een kleine krak in het dak aan de achterzijde van de roerkoning, dit lijkt niet ernstig. De boot stuurt goed en geen rare geluiden met sturen. De krak zit in elk geval in de gelcoat, maar onderdeks zien we niets. Er zit geen enkele beweging in.

Na de noodrepartie zijn we terug gegepen op koers en weer in race modus! 

Vooralsnog monitoren we de situatie en zullen het roer in Recife vervangen, tenzij dit door omstandigeheden eerder moet. Alle spullen zijn hiervoor aanboord!

Als er iets veranderd  zullen we een update gevenl.

Groet Frans & Ysbrand

Read more

Leg6 Ushuaia – Recife, Globe40

We zijn 5 dagen onderweg en er is veel gebeurd!

Je denkt misschien dat de zee leeg is, maar verre van! Kijk maar eens naar onderstaand plaatje. Meer dan 150 vissersschepen die door elkaar heen krioelen! De zee wordt hier letterlijk leeg gevist.

Vrijwel allemaal Chinese schepen (kunnen we zien aan hun MMSI nummer).

Een van onze concurenten Milai is vanmorgen rond 0900 uur op een UFO gevaren. UFO staat in het offshore varen voor Unidentified Flying Object.

En de schade is ernstig! Zijn hele kielconstructie is ontwricht, spanten zijn gescheurd of losgekomen van de romp en de mast ondersteuning is gekraakt. Helaas voor hen einde race..:-(..

Ze moeten nu wel eerst naar land zien te komen met hun beschadigde boot! En dat is geen makkelijke opgave. Je kunt niet even naar een plek varen, er moeten ook faciliteiten zijn. En die zijn in dit deel van Zuid-Amerika niet zo veel aanwezig. Ze gaan nu op weg naar een plaats die Mar del Plato heet. Daar zit een commerciele haven met een werfje. En een vliegveld in de buurt. Allemaal noodzakelijke dingen om bij de hand te hebben. Ze moeten alleen wel nog even 600 mijl daarheen zien te komen. Gelukkig gaat de wind er grotendeel uit de komende 24 uur en gaan ze rustiger water in.

Hieronder het overzicht waar het is gebeurd en waar ze naar toe moeten:

Het paarse bootje is Milai. Linksonder de groen vlek zie je een rots getekend in het water, daar is het gebeurt.

In het midden boven zie je in het zwart staan: Mar del Plata. Zoals gezegd, daar gaan ze heen. Bij alle andere plekken zijn geen faciliteiten en bestaat de kans dat je de boot moet laten afzinken of vernietigen. Zo zie je maar dat het racen ook een portie geluk in zich heeft, want je kunt hier niets aan doen. Ook niet om het te voorkomen. En ineens draait je wereld niet meer om racen, maar om overleven. Hoe kom je veilig in een haven en welke dan en wat dan verder? Een helse klus. Daarnaast moet je ook mentaal de knop omzetten. Vooral Milai, want ze waren een potentiele winnaar…

Terug naar onze status:

Sec Hayai moet de komende dagen het laag volgen wat ons wind geeft om naar het noorden te komen. Hieronder het overzicht met onze routering:

Het oranje bootje links onder zijn wij, de paarse, groen en als je goed kijkt een rode repectivelijk Milai, Gryphon Solo en Amhas. Je ziet het rode vlak  met wind, vlak voor ons. Dat is het (restant van) een lage druk gebied wat we zo lang mogelijk proberen te volgen. Het is het enige gebied waar wind staat uit het zuiden namelijk. Je ziet dat de rest van het beeld blauw kleurt en dat betekend geen of weinig wind. Daarnaast komt die wind grotendeel uit het noorden en dat is juist waar we heen moeten.

De berekende routes staan er ook in, 3 stuks te weten groen, roze en paars. En alledrie de routeringen geven totaal verschillende routes.
Het is een gecompliceerde weer-situatie, waarbij de modellen het ook helemaal niet eens zijn. Dat maakt de komende week een lastige week. We gaan het lchte weer in, maar waar is de wind? Dat zal de grote vraag blijken te zijn.

Feit is dat het advies is om uit de kust te blijven. Daar is het weer helemaal licht en onbestendig. En verder is het vooral onduidelijk. We zullen veel naar de barometer stand kijken en proberen van wolk naar wolk te varen om wind te vinden.

De afstand naar Recife is nog 2600 mijl. Normaal zo’n 13 dagen. Nu minstens nog 16 en wellicht wel meer…Ik houd julile op de hoogte!

Groet Frans en Ysbrand

Read more

Leg5 Finish Ushuaia, Globe40

Het is allemaal prima gelukt, we zijn voor het zware front overgestoken. Het front waar windkracht 10 (!) in zal zitten.Het front waar 6-8 meter hoge golven in zullen zitten en waar we dus niet in terecht wilden komen. Daarvoor moesten we vandaag voor einde middag het continentaal plat bereikt hebben. Het punt waar de zeebodem binnen enkele mijl van 2500 meter naar 100 meter omhoog komt. En daar zijn we nu (al). Ruim op tijd dus.

Hieronder kun je het goed zien:

Het oranje bootje zijn wij.

Je ziet duidelijk de rood gekleurde wind naar beneden komen. Dit is het beschreven front. En je ziet, rechts van het front kleurt alles weer geel of blauw en dat betekent veel minder wind.En dus veiligheid. Rechtsonderin zie je een vuurturen, dat is Kaap Hoorn. Aan de rechterzijkant bij [Waypoint] kun je lezen dat het nog ongeveer 109 mijl is. Voor ons zo’n 10 uur varen. Vanavond rond 22:00 uur zullen we daar dan zijn.

Nu zitten we in een mooi lopend windje, ongeveer 15 knopen (4bft) en elke mijl brengt ons nu verder weg van het front.
Maar zodra we in het ondiepere water komen (het continentaal plat) zijn de golven ook grotendeels verdwenen. En dat maakt alles veel beheersbaarder. En daarna op weg naar de laatste 60 mijl voor de finish. Dat is de [F] aan de rechterkant. Dit is de officiele finishlijn voor deze etappe. Tegelijk is dat ook de startlijn (en starttijd) voor een nieuwe (lokale) race naar Ushuaia. En die finish ligt iets meer naar links, waar je hierboven opnieuw een [F] ziet staan. Deze race is nog ongeveer 70 mijl. Deze race geldt NIET mee voor het klassement van de globe40. En dat betekent dat we morgen einde dag, begin avond in Ushuaia aan zullen komen. Hieronder een detailkaart van die race:

In het blauw de route die we zullen volgen om de 5e etappe te finishen. 

In het paars de route van de nieuwe race naar Ushuaia. Je ziet feitelijk dat we gewoon het Beagle kanaal op gaan varen en eindigen in Ushuaia.
Voor zover ons bekend is dit de eerste keer dat een internationale race eindigt in Ushuaia. In elk geval een lokale bijzonderheid!
En voor ons natuurlijk bijzonder omdat we nu alle drie de kapen hebben gerond! Er is nog nooit een Nederlands team geweest die dat in een duohanded race rond de wereld is gelukt!En daar zijn we trots op!Als ik aangekomen ben, horen jullie hoe ik erop terug kijk.

Ysbrand

Read more

Leg5 Furious Fifties, Globe40

The furious Fifties hebben hun tanden laten zien!

We moeten nog ruim 3 dagen naar Kaap Hoorn (of Islas de Hornos, zoals het eilandje officieel heet). Nog 790 mijl tot dit punt.

Op 16 december gaan we die ronden, ergens einde middag, begin avond, zo zegt onze routing nu.

Tot die tijd hebben we de “gemiddelde “wind die hier vaak is, zo ongeveer alles tussen de 25 en 30 knopen met uitschieters naar boven en beneden. Hier zie je de route voor de komende 3 dagen:

 

Je ziet onze concurenten: GS2 (groen), Whiskey Jack (blauw), Amhas (rood) en Milai (paars),en wijzelf in het oranje. De rest zijn bootjes van de te volgen routering naar de Hoorn. Gelukkig zie je dat alledrie de modellen dezelfde route aangeven, behalve dat de rode (GFS) ons eerst nog even een slagje naar het oosten laat maken. Maar de wind is meer westerlijker dan dit model nu denkt, dus dat doen we niet. We volgen de route van het groene en blauwe model, die komen aardig met de werkelijkheid overeen en zeggen ook beide hetzelfde, namelijk nog 200 mijl doorvaren en als de wind naar het NW shift, gijpen, wat logisch is. Dan nog 1 laatste lange downwind slag van zo’n 600 mijl naar de Hoorn. Klinkt makkelijk toch? Nog slechts 1 gijp en dan gaan we de Hoorn ronden! Haha!

In de afgelopen 2,5 week heeft de zuidelijke oceaan heeft ons wel wat toegeworpen!

  • Erg lastige kruiszeeen met golven vanuit de zijkant wat veelvuldig leidde tot uit het roer lopen en het de stuurautomaat heel lastig maakte.
    Wij moesten dat weer compenseren met kleinere zeilen of veelvuldig zelf sturen.
  • Dit leidde ook tot overmatige belasting van onze lijnen en op een gegeven moment brak de tackline die onze kleine spinnaker aan de boegspriet bevestigde. Daardoor kwam dit zeil achter onze boot hoog in de lucht te hangen vast gehouden door val en 1 schoot. De lijn brak natuurlijk bij een zware vlaag van zo’n 30 knopen en de SH lag in de broach. Gelukkig gingen we niet hard, maar we kregen de boot niet meer downwind en we hadden daardoor geen keuze dan de val te laten gaan totdat het zeil in het water lag en toen via het water het zeil naar binnen trekken. Natuurlijk in de pikdonkere nacht met weinig zicht, veel wolken, geen maan, hoge golven en regen. Uiteindelijk is het gelukt alles binnen te halen maar hard ga je er niet van en het kost bakken met energie.
  • Inmiddels is het tussen de 5 en 8 graden bij een watertemperatuur van 7 graden. Deze zal nog dalen naar 5 graden. Dat is behoorlijk koud om in te leven. Dat betekent ook veel condens, alles is nat binnen, als krijgen wij nog wel een deel droog met de verwarming. Alles buiten je slaapzak is erg vochtig.
  • Een serieuze stom van 50 knopen gedurende 1 dag. Volledig dichtgereefd met onze kleine fok huizenhoge golven afstormen met boot snelheden tot boven de 20 knopen.  Heel onrustig, slecht slapen, want je wordt als een zoutzak heen en weer gesmeten. Veel brekers over de boot, maar je vaart zo hard dat er slechts weinig brekers volledig over de boot heen slaan. Gelukkig is het schip hier op gebouwd. Keihard de golven afsurfen en daarmee de grootste klappen ontlopen. Snelheid is je vriend, werd er van te voren gezegd en dat klopt helemaal. Hoe hoger de snelheid hoe veilliger het wordt. Geen brekers van achter in de kuip en de zwaarste golven ontneem je grotendeels hun kracht. Het enige is dat je wel een top stuurautomaat moet hebben, want het is een complex gegeven om dit goed te kunnen sturen. Gelukkig hebben wij die!
  • En als laatste but not least, het continu “aan” staan, continu alert zijn om je schip door zware zeeen heen te loodsen, te reven, ontreven talloze keren. Voorzeilen wisselen, op en afschakelen, vallen en lijnen controleren op slijtage, binnen electronika controleren, roerlagers, etc etc. Heel veel controle om te zorgen dat je niet in de problemen komt. Want hier onderin onze aardbol is er geen hulp voorhanden en moet je het zelf doen. Feitelijk vind ik dat het mooiste wat er is. Je moet jezelf redden en het samen met moeder natuur doen. Wat er ook gebeurt. En er is niemand die je de “schuld” kan geven. Je doet hetzelf en je kiest er zelf voor. Dan had je je maar beter moeten voorbereiden. Voor mij is dit leven in optima forma!

 

Het vooruitzicht de komende 3 dagen:

Er komt nog een zwaar front aan voordat we Kaap Hoorn kunnen ronden. Kijk maar in onderstaande kaart:

 

Het rode gebied, tegen de kust van Chile aan is het front wat langs gaat komen. In dit front zit een storm met 40 knopen wind en vlagen tot 55 knopen. Gekoppeld aan golfhoogtes die hoger zijn dna 6,5 meter, betekent dit dat je hier niet in wilt terecht komen. De oplossing is ook vrij eenvoudig: Of er voor langs oversteken of wachten tot de storm voorbij is en er achteraan naar de Hoorn varen.

Wij kunnen er precies voor langs. We hebben  nu een marge van zo’n 12 tot 16 uur en dat is meer dan genoeg om het veilig te houden. We moeten dit front natuurlijk wel erg goed monitoren, maar alledrie onze modellen geven hetzelfde tijdsframe, alleen de windkracht varieert fors. GFS geeft de hoogste windkracht (40 knopen), maar EXMWF en ICON zijn veel milder. Die komen niet verer dan 30 knopen en ook veel lagere golfhoogtes. Daarnaast trekt het front bij ECMWF ook nog eens 12 uur eerder voorbij, dus hebben wij nog meer speling.

Kortom, het is als het oversteken van een snelweg die nu nog redelijk leeg is, maar heel vol gaat worden. En tijdens die piek, moet je er gewoon niet willen zijn.

We worden bij dit stoort serieuze momenten ook ondersteund door de meteoroloog van de organisatie, Christian Dumand, een in frankrijk zeer veel gebruikte man voor vele races in class40, Imoca en Mini Transat.

Hij heeft de volgende consequenties opgeschreven (het zijn en blijven adviezen!):

  • Milai en Sec Hayai kunnen doorvaren., zij zullen op tijd zijn voordat het front langs komt.
  • Amhas kan veel beter wachten, want ze gaan het niet redden.
  • GS2 en Whiskey Jack kunnen ook gewoon doorvaren, het front is hoogst waarschijnlijk al verdwenen als ze er aan komen.

In alle gevallen moet iedereen het front blijven monitoren, want het kan zo maar een aantal uren versnellen of vertragen.

Feitelijk heeft Amhas dus de grootste pech. Het lijkt mij een lastige keuze en tegelijk levert het ze niks op om door te varen. Ze kunnen ons (zeker op 200 mijl voor de Hoorn) niet meer in halen en de anderen liggen te ver achter om ingehaald te worden. Het is alleen mentaal een lastige om op de rem te drukken in een race.

Nadat we de Hoorn gerond hebben moeten we naar de finish die je hierboven ook ziet staan als grote “F”.

Daarna moeten we zelf de laatste 70 mijl naar Ushuaia het Beagle kanaal opvaren. Alle weersvoorspellingen zeggen dat dit licht weer wordt en bij een noorden wind dus een halve windse koers in vlak water. Dat zou een makkie moeten zijn!

 

De 2e race in deze etappe:

De race eindigt op het punt zoals hierboven genoemd en wat je in het kaartje kan vinden. Dit is tegelijkertijd de individuele start voor een “tussen race” (die NIET meetelt voor de Globe40 race zelf !).

Deze race gaat om de Tropy Isla Grande Del Fuego, genoemd naar het eiland waar Ushuaia op ligt. Deze race gaat om de absolute zeiltijd tussen de finish lijn (die dan weer startlijn is geworden en de finish in de baai van Ushuaia.

Ik zal daar in de laatste dag op terugkomen met een detail kaart.

Hopelijk genieten jullie weer van deze uitgebreide uitleg en we spreken elkaar weer als we in Ushuaia zijn!

Frans  en Ysbrand

 

Read more

Leg5 Roaring Forties, Globe40

We zijn officieel in de “Roaring Forties” aangekomen!

Gisteren, dinsdag 6 december  was een vreemde dag omdat de uitvaart van de vader van Frans plaats vond. En daar konden wij, logischerwijs, niet bij zijn. Het zal niemand verbazen dat we er natuurlijk veel over spraken en Frans ook veel met zijn famillie sprak. Vlak voor en na de uitvaart ceremonie. Alhoewel we een vrij goede verbinding hebben, was het niet mogelijk life mee te kijken of te luisteren, dus dat doen we zodra we in Ushuaia zijn aangekomen.

Na deze gekke dag zijn we tegelijkertijd boven de 40ste breedte graad gaan varen en daarmee varen we nu officieel in de “Roaring Forties”. Dit wordt zo genoemd omdat in de zuidelijke oceaan dit stuk water zwaar, koud en heftig is vanwege de vele stormen (depressies) die er rond gaan (zonder geremd te worden door land)  gecombineerd met de lage temperaturen en de kans op ijsbergen. Nu is dat laatste voor ons onmogelijk, omdat we een grote ijs-exclusion zone hebben. Dat zal ik zo laten zien in het overzichtsplaatje, maar feitelijk is het water daar nog te warm voor in de gebieden waar wij varen. Het is hier namelijk wel zomer!

De grote roze 3-hoek is onze ijs-exclusion zone en daar mogen wij niet in komen. Naarmate we dichterbij de kust van Kaap Hoorn komen (rechts onder op het scherm), wordt de watertemperatuur weer wat hoger en wordt de driehoek dus ook kleiner.

Linksboven zie onze oranje boot en de groene (Gryphon Solo), rood-bruine (Amhas) en lichtblauwe |(Whiskey Jack) ook varen. Milai kan je niet zien, want die ligt precies onder de oranje boot, want we liggen te dicht bij elkaar.

Je ziet ook weer 2 modellen, we gebruiken hier overwegend GFS (de blauwe) en ECMWF (de paarse). Ze geven een duidelijke rechte lijn aan naar de Chile Gate (het virtuele punt midden op het scherm in het geel). Dit virtuele punt moeten wij aan Bb houden, voordat we verder naar het zuiden mogen afdalen.

Ook daarna volgen de beide modellen vrtijwel dezelfde route, dit betekend dat er sprake is van een vrij hoge mate van betrouwbaarheid. Op dit moment verwachten we niet veel meer wind dan zo’n 35 knopen uit het westen (dus vrijwel alles is downwind varen) en ook het ronden van Kaap Horn lijkt nu geen grote wind problemen te gaan opleveren. Maar voordat we er zijn is het nog ongeveer 9 dagen (dat zie je ook rechtsonderin in het scherm) en dan kan het weer best nog wel veranderen.

Rond 9 december in de middag zullen we bij de Chile gate aankomen, ons virtuele punt. Het is nu nog 622 mijl naar dit punt, een ruime 2 dagen varen. De komende anderhalve dag hebben we tussen de 20 en 30 knopen wind, waarbij we nadat we bij dit punt geweest zijn verwachten dat de wind een stuk minder wordt, zo’n 10 knopen. We worden namelijk “achtervolgt”door een licht weer gebiedje, een zogenaamde rug van hoge druk die tussen de depressies door loopt. In het onderstaande kaartje kan je dat goed zien:

De kleuren geven de sterkte aan van de wind. Blauw is bijna geen wind en geel naar rood gaat naar harde wind. De legenda kan je vinden aan de linkerkant van het scherm.

Je ziet dat bij dit virtuele punt (waar we nog net in het gele gedeelte verwachten te varen), links ervan een blauw gedeelte en dat beweegt van links naar rechts (naar het oosten dus).  

Achter dit blauwe gedeelte zit alweer een nieuw geelgroen gedeelte, je ziet net het randje links in het scherm. En zo volgen de verschillende wind gebieden elkaar op in deze regio.

Helaas gaan deze windgebieden te hard voor ons schip om ze bij te houden, maar hoe harder wij varen, hoe langer we in zo’n windgebied blijven en dus daar voordeel uit kunnen halen.

We verwachten pas na het virtuele punt te worden ingehaald door het blauwe gebied en dat heeft voordelen, omdat we dan met weinig wind meer naar het zuiden kunnen varen. Je ziet de 2 model lijnen allebei ook afbuigen naar het ZO-en.

Dit komt omdat bij minder wind je beter wat hoger kunt varen en tegelijkertijd wil je je op een optimale plaats positioneren om zo lang mogelijk van de volgende depressie te kunnen gebruik maken.

 

De volgende keer zal ik meer ingaan op het laatste stuk naar de Hoorn en wat we daar kunnen verwachten.

Met hartelijke zeilersgroet,

Frans en Ysbrand

Read more

Leg5 Fase 1; vloot leider, Globe40

Fase 1 is geslaagd!

We zitten nu op de 4e dag in de 5de leg van de Globe40 en we zijn (zoals verwacht) midden een rug van hoge druk terecht gekomen.

Hieronder kun je dat goed zien.

De verschillende kleuren op het scherm geven de windkracht weer en hoe donkerder blauw, hoe minder wind. Bij groen en geel worden we echt blij want dan is de wind weer boven de 3BFT.

De verschillende bootjes geven onze concurrenten aan, waarbij wij weer de oranja boot zijn en de roze (Milai), groene (Gryphon Solo), lichtblauwe (Whiskey Jack) en rode (Amhas) onze concurrenten. In dit plaatje liggen de groen en de rode zo dicht bij elkaar dat ze overlappen. De afstand tussen ons en Milai (roze) is hier 79 mijl, we hebben dus een behoorlijke voorsprong opgebouwd.

 

 

Strategie voor de komende 2-3 dagen:

De essentie is om vooral naar het zuiden te komen. Daar komt namelijk de “nieuwe” wind vandaan, die uit de westelijke hoek gaat komen (NW tot ZW). Met deze wind gaan we de meeste dagen erna helemaal naar Ushuaia, waarbij we eerst langs een virtueel punt moeten gaan, de zogenaamde Chile “gate”. Dit punt moeten we aan de noordzijde passeren.

 

Dat kan je hierboven goed zien. De verschillende routes van de modellen staan erin getekend en je ziet rechts van het midden onderin de Chile Gate staan. Dit punt moeten we rechts houden. Daarna mogen we op een directe koerst naar Ushuaia.

Als je een beetje inzoomt kan je zien dat geen enkele route naar dit punt komt, omdat het nog langer dan 10 dagen duurt voordat we er zijn. De meeste weer modellen gaan niet verder dan 6-10 dagen vooruit of worden daarna zo onbetrouwbaar dat het verder geen zin heeft. De route kiest dan het eindpunt wat het dichtsbij het eindpunt ligt (in dit geval de Chile gate).

 

Hieronder het totaal overzicht van waar we heen moeten:

 

We laten de routering tot aan de Kaap Hoorn lopen en we pakken het volgende stuk pas mee als we in de buurt zijn.

De rood/roze driehoek aan de onderzijde is de Ice-exclusioni zone. Hier kunnen mogelijkerwijs ijsbergen voorkomen en mogen wij niet komen. Als we er toch invaren, worden we gedisqualificeerd.

Je kunt goed zien dat de chile gate ons wat meer noord houdt. Dit is gedaan om te zorgen dat we eerder bij de Chileense kunt uitkomen en zo meer binnen het bereik van de SAR-diensten blijven. Ook is het veiliger om langs de Chileense kust naar Kaap Hoorn te varen, want de watertemperatuur is daar significant hoger dan het open stuk onder Kaap Hoorn.

 

Aan boord is het de afgelopen dagen behoorlijk emotioneel geweest.

De vader van Frans, Nico Budel sr. is plotsklaps overleden en alhoewel hij al wel het een en ander onder de leden had, kwam dit toch onverwacht en heel plotsklaps. Natuurlijk is er uitgebreid over gesproken, maar Frans heeft besloten om door te varen. Nico was al enorm trots op wat Frans allemaal al had gepresteerd en hij weet ook zeker dat zijn vader gewild zou hebben deze race in zijn naam in stijl af te maken. En dat gaan we dus ook doen!

Het is heel bijzonder en intiem om een dergelijk heel persoonlijk moment mee te maken van dichtbij.
Het leidt aan de ene kant af van de race en aan de andere kant geeft het heel veel focus en ook afleiding.

Verder loopt het aan boord allemaal prima. Er zijn geen (technische) problemen en we kunnen ook wat genieten van het rustig in het ritme komen. Het is nog enorm warm (water en lucht temperatuur zijn rond de 28 graden), dus je wilt je ook overdag maar heel langzaam bewegen.

Als je goed naar de plaatjes hierboven hebt gekeken, kun je ook zien hoe hard we gaan, welke kant op en wat de wind kracht en richting is.

Tot zover, Frans en Ysbrand

Globe40

Read more

Leg4 De laatste 36mijl, Globe40

Daar zijn de zware loodjes weer.

In deze etappe zijn we bij de laatste 36 mijl aangekomen en we vechten met Milai en Amhas om plaats 1,2 en 3.

En ooohhh wat is het zwaar!

Hieronder het overzicht van de huidige situatie met het weermodel van Arome (een frans weermodel gespecialiseerd in een zeer detaillistische verwachting voor dit gebied),

 

Je ziet de Sec Hayai weer gegeven in oranje en onze 2 concurrenten in donderrood en paars. De licht rose lijn is de routing van het Arome model.
De kleuren geven de hoeveelheid wind aan en blauw en lichtblauw is minder dan 8 knopen wind. Je ziet de legenda linksonderin.

Rechts onderin van het midden zie je de finish, aangegeven door de zwart/wit geblokte boei.

We volgen niet altijd het model, omdat er veel buien zijn, die een enorme invloed hebben op de windrichting en kracht. Dat kan wel 10 knopen wind schelen en de wind draait soms meer dan 40 graden. Daarom zijn we bijvoorbeeld nu ook een stukje doorgevaren ten opzichte van het model. We zien (dat kun je zien aan onze hoek) een half uurtje geleden overstag gegaan.

Wat het de komende 10 uur lastig maakt zijn vooral de buien. Ze zijn onvoorspelbaar en komen snel op en zijn ook weer snel verdwenen. Wat het ook erg zwaar maakt is dat een volledige overstag met alle gewichten verplaatsen lang duurt. Je bent oz maar 20 minuten bezig voordat al het ballast water, zeilen, voorraad verschoven is van de ene naar de andere kant. En als je dan elk uur (of soms vaker als een bui gekke dingen doet)  overstag gaat, dan breekt je dat op een gegeven moment op. Je hebt dan geen keus je gewichten enigszins te verdelen over beide kanten van je schip. Helaas kost dat wel snelheid. Gelukkig hebben onze concurrenten hetzelfde probleem!

De verwachte aankomsttijd is nu over ca 10 uur dus rond 2300 uur UTC vanavond.

Ik zal proberen live te gaan via fb bij de finish.

 

Ik laat weer wat van me horen als ik aan land ben!

Frans en Ysbrand

Read more

Leg4 Herstart bij Bora Bora? Globe40

Nog 480 mijl naar Bora Bora, het eiland waar we omheen moeten voordat we rechtsaf kunnen gaan naar Papeete!

En de voorste 3 boten zitten op 60 mijl van elkaar, terwijl er een grote windstilte bij Bora Bora wordt verwacht.

Daarmee is er een grote kans dat deze 3 schepen vrijwel tegelijkertijd bij het eiland zullen zijn en dat er feitelijk een herstart zal zijn voor de laatste 130 mijl naar Papeete. Ditmaal een matchrace tussen 3 schepen?

Hieronder de huidige situatie zoals hierboven beschreven:

De posities van 0400 uur UTC:

De donkerrode boot is Amhas en hij ligt 60 mijl voor.

De roze boot is Milai en hij ligt 20 mijl voor.
De blauwe boot is de Sec Hayai (en de oranje is de huidige positie van de Sec Hayai).

Verder zie je nog de route van 2 modellen, de blauwe en de rode (dit zijn ook de bootjes met het vierkantje voorop hun neus).

De kleuren geven de windsterkte aan.

 

En hier het overzicht naar Bora Bora:

Je ziet hier al duidelijk het grote blauwe vlak tussen het eiland Bora Bora en waar we nu varen. We kunnen hier niet omheen, dus we zullen er doorheen moeten.

Links onderaan zie je ook nog 2 andere bootjes, de nummers 4 (Gyphon Solo) en 5 (Whiskey Jack). Zij liggen tussen de 130 en 200 mijl achter ons.

 

Aangezien de voorste schepen het eerst het lichte weer zullen bereiken, zullen zij fors vertragen, terwijl wij daar pas later last van krijgen. Met een beetje geluk komen we alle drie tegelijk aan bij het eiland.

Het is ook de verwachting dat de achterste 2 boten hun achterstand fors zullen verkleinen, maar de afstand is zo groot dat zij waarschijnlijk niet helemaal bij de kopgroep terecht zullen komen. Deze windstilte duurt maar zo’n 20 uur en dan komt er weer genoeg wind om door te varen. De achterstand zal naar verwachting wel verkleind kunnen worden tot zo’n 50 mijl of zo.

 

Hieronder de situatie over 2 dagen (wanneer de Sec Hayai bij Bora Bora zal aankomen):

De 2 routeringen (rood en blauw) geven aan dat wij precies op de grens van meer en minder wind varen en dat de schepen voor ons dus helemaal geen wind hebben.
Zoals gezegd, we moeten allemaal om het eiland heen en het eiland Bora Bora rechts houden. Er is dus helemaal geen keus voor Amhas en Milai.

En dat is geluk voor ons.

Wij nemen ook nieuwe wind mee, maar zullen ook enkele uren in dit wind wak moeten verblijven. We hopen dan dat we met ons magische A3 zeil net wat meer voortgang kunnen houden dan onze concurenten en dat het donkerblauwe gedeelte al weg is. Dan houden we wellicht net wat wind om er zo omheen te varen.

Het laatste stukje is lichtweer upwind en daarin zijn we in elk geval competatief. De anderen varen niet harder dan wij en zijn de kansen vrijwel gelijk.

Het zal een interessant stuk upwind worden van 125 mijl, dat is zeker!

 

Aan boord:

Het zijn relatief rustige dagen, want de koers is rechttoe rechtaan en er zijn geen strategische keuzes. De wind is redelijk steady en de golven nemen steeds meer af. Dat maakt dat de autopilot het steeds makkelijker krijgt en we steeds minder hoeven in te grijpen.

We slapen nog steeds veel (beiden zo’n 8-10  uur per dag verdeeld over 3 shifts) en we zijn druk bezig met de keuzes te bepalen als de wind wegvalt.
We nemen ook de tijd veel en goed te eten en we werken de lijst bij van alle klusjes die we straks in Papeete moeten doen om de Sec Hayai weer tiptop in orde te hebben voor de volgende monster etappe (naar Ushuai, 5100 mijl).

Gelukkig hoeven we geen groot onderhouds zaken op te pakken, of hebben we iets om de kiel of roeren heen gekregen (tot nu toe), dus alle klusjes zijn klein en erg overzichtelijk. De grootste klus is een door geschavielde tackline van de boegspriet.

We zien ook dat het groot-onderhoud in Auckland zijn vruchten heeft afgeworpen, want alles werkt verder perfect.

De sfeer is ook prima en als we dan toch niks kunnen doen, lezen we een (elektronisch) boek.

Wat opvalt is dat we vrijwel geen zee leven tegen komen in deze etappe. IK heb nog vrijwel geen vogels, of zeedieren gezien hier in de zuid-pacific. En dat is best vreemd. Het is net of de zee leeg is.

Hopelijk als we wat dichterbij atollen of eilanden komen verandert dat.

 

Met hartelijke zeilersgroet vanuit de zuid-pacific en op naar een paar spannende dagen!

Eta is nog steeds 11-11 in Papeete!

Frans & Ysbrand

Cartographie

Read more

Leg4 Pacific Ocean, Globe40

Net zoals de vorige leg, speelt zich nu opnieuw een matchrace af te midden van een Oceaan race, de Globe 40.

Alle schepen liggen dicht bij elkaar na bijna 800 mijl, maar de nummers 1-2 liggen binnen 20 mijl van elkaar en elk in een goed uitgangspositie.

Zie hieronder:

Het oranje bootje is Sec Hayai, roze is Milai, donker rood is Amhas, lichtblauw is Whiskey Jack en groen is Gryphon Solo2.

Je ziet dat de Sec Hayai en Milai vrijwel naast elkaar liggen en Amhas iets naar binnen en erachter. Deze afstand lijkt vrij groot, maar is in de praktijk vrijwel nihil, omdat zij een kortere afstand tot Bora-Bora hebben dan wij en Milai.

De komende 8 uren wordt iets meer duidelijk hoe het zich gaat ontwikkelen, want Amhas bevindt zich het dichtsbij het hoge druk gebied (het donkerblauwe rondje, rechts van het midden).

Hier staat vrijwel geen wind en de hele vloot moest keuzes maken om dit gebied te vermijden.

Deze keuze was een “trade-off” tussen een kortere weg varen (maar dichterbij de kern komen en daarmee minder wind hebben) of meer wind houden, maar een iets langere weg afleggen.

Voor dat laatste heeft de Sec Hayai gekozen en dat heeft ze geen wind eieren gelegd. De achterstand op alle schepen is omgezet naar een keurige 2e plek, dichtbij Amhas.
In de komende uren moet dan blijken of Amhas inderdaad minder wind heeft (en daarmee minder snelheid) en Sec Hayai sneller naar Bora_Bora kan komen. Dit voordeel zal over ca. 10 uur weer verdwenen zijn, want dan bevindt ook Amhas zich te ver van de kern en zal meer wind krijgen. De snelheden worden dan steeds meer gelijk.

De verwachte situatie over 2 dagen.

 

Hier zie je de routeberekening met de verschillende modellen.
De gele route is berekend voor Amhas. En de 3 andere voor Sec Hayai (Paars, rood en blauw).

Ook al vaart Sec Hayai de buiten bocht, volgens de modellen komt het hoge druk gebied wat zich gaat uitstrekken,  dichterbij Amhas dan bij ons, waardoor wij een continue hogere snelheid zouden moeten aanhouden en uiteindelijk ook eerder bij Bora Bora zouden moeten zijn (we moeten volgens de race instructies eerst om Bora Bora heen en vervolgens naar Papeete varen).

De vierkantjes in de routeringen geven de verwachte positie aan over 2 dagen (5-11 om 0400 uur in de ochtend), dat kan je zien in de roze balk helemaal boven in. Je kan in dit plaatje ook goed zien dat de binnenste boot veel dichterbij het hogedruk gebied zit, dan de buitenste route.

Of dit ook zo uitkomt, zullen de komende 2 dagen dus gaan uitwijzen. Een interessant schaakspel en we houden jullie op de hoogte.

Hoe het verder aan boord is.

Het is naar verhouding een erg rustige en kalme etappe. De wind is nauwelijks boven de 25 knopen geweest en de golven zijn vrij laag en geleidelijk gebleven. Het schip heeft het eigenlijk erg makkelijk en dat merken wij ook. Er is vrijwel geen schaviel schade aan lijnen of zware gebruiksschade aan zeilen die we straks moeten repareren in Papeete. Ook de vooruitzichten zijn vooral medium tot kalm weer en dat betekend ook boor beide schippers een beetje bijkomen.
In Auckland was het erg druk en is er enorm veel aan het schip in hele korte tijd gedaan. We wilden het schip klaar maken voor het 2e gedeelte van deze race. Dat betaald zich nu uit. We verwachten ook in Papeete alleen kleine dingetjes te moeten doen, waardoor we in Papeete echt even kunnen bijkomen. Dat was in Auckland namelijk vrijwel niet mogelijk. Vrijwel alle dagen is er keihard doorgewerkt zonder enige pauze.

En dat was merkbaar voor ons in de eerste dagen van deze etappe. We sliepen allebei veel meer dan normaal en nu we op de 5dedag zijn, merken we dat we een beetje bijgeslapen zijn.

We kunnen ons  goed concentreren op het meteo stuk en de daarbij strategische keuzes. De achterstand van 3 dagen geleden is weg gewerkt door onze route en nu kunnen we weer echt naar voren kijken. Op naar een nieuwe etappe winst!

 

Groet uit de Zuid Pacific!

Frans en Ysbrand

Read more

Leg3 And the winner is… Globe40

Press release n°30 – 16 October 2022
GLOBE40 3RD LEG: 34’ DIFFERENCE AT THE FINISH FOR 34 DAYS AT SEA
At 09.18 hours local time, it was the Dutch crew on SEC HAYAI which took line honours and leg three victory in the GLOBE40 at the entrance to the Auckland Bay. Spanning some 7,000 nautical miles in all, it proved to be a particularly gruelling leg for the crews due to its lengthy duration, the ever-changing weather conditions alternating between zones of calm, a lot of headwinds and depressions, and a course which involved a relentless sequence of very different navigation zones. At the front of the fleet the dueling was virtually constant with MILAI Around The World, and SEC HAYAI won with a tiny credit of 3,5 Miles.

The feat of the Flying Dutchmen
After setting sail from Mauritius on 11 September, Frans Budel and Ysbrand Endt sailed an outstanding course, which equated to 34 days 18 hours at sea in all for this leg. Already second in the overall ranking, the Dutch team clearly stepped things up a gear in this third leg, despite sailing a boat which is not of the more newest in the fleet. Thanks to great speeds out on the water at all times with no major damage, a particularly well-prepared boat technically, excellent tactical decisions throughout and very strong cohesion aboard, the winners boasted all the ingredients for success. First to Cape Leeuwin, first to enter the Pacific in the Bass Strait, first to Cape Reinga to the north of New Zealand, final victory seemed inevitable. In reality though, they faced stiff opposition throughout from the Japanese and Italian crew on MILAI Around the World, Masa Suzuki and Luca Rosetti, with seldom more than twenty miles or so between the two adversaries.

A higly demanding 3rd leg
This third leg will doubtless have had a significant impact on the crews. The previous 7,700 nautical mile leg from Cape Verde to Mauritius was certainly trying with the passage around the tip of South Africa, but the sections were longer with more established conditions, avoiding the incessant uncertainties regarding the weather and the variations in the course that coloured this 3rd leg. 

Dropping south after leaving Mauritius to avoid the windless zones at the centre of the Indian Ocean, the skippers still quickly stumbled into calm areas, which may seem surprising in this part of the world at this time of year, but it slowed the fleet considerably for nearly a week and really got on their nerves. Upon their arrival in the lower latitudes close to the famous Roaring Forties, they launched into an entirely different phase, slipping along at pace in strong breeze towards Australia. This session was then interrupted by a compulsory climb up towards the south-west tip of Australia and the Eclipse Island gate, which drew the competitors back towards land after the equivalent of a transatlantic passage in the open ocean. What followed was a succession of calm zones and periods of strong winds in the Great Australian Bight, complicated by difficult seas, which one of the competitors nicknamed the “Great Australian Battle”.

As the fleet approached the Bass Strait, it was time for another new phase in this tough area, with the exit route leading the competitors straight into the teeth of a nasty depression, with some teams envisaging having to pull into an Australian port to let it roll over the top of them. Ultimately, the Tasman Sea and the climb up towards Cape Reinga served up very similar conditions to the rest of the course, namely zones of calms, constantly shifting winds and  gales pushing them off course. To finish, the sailors really had to dig deep once more to brave the 200-mile descent along the very jagged coast of New Zealand’s North Island between the many islands that make up this magnificent landscape.

Three legs – three different winners
To date, three different winners have been crowned in the first three GLOBE40 legs, which just goes to show the standard of the competition in this event. The American team AMHAS is expected in the evening in Auckland and GRYPHON SOLO2 and WHISKEY JACK should end their duel next Wednesday.

With this latest victory, SEC HAYAI secures the top spot in the overall ranking. A first place which the crew will have to defend on 29 October as the fleet sets sail on the 4th leg, which will lead the competitors to the beautiful Papeete in French Polynesia, a key stage in this first edition of the GLOBE40.

ECHOES FROM THE SEA

SEC HAYAI: “Our first impressions are that we are very proud to have arrived there, proud to be here and very happy. We are also very tired mentally and physically. We got off to a good start and the days that followed went pretty well. We were quite fast on the whole stage and MILAI too. The fight over the last few days with MILAI was incredible. We passed each other on the road several times within a mile. We believed in it and we won in the end! » 

MILAI Around The World “The fight with SEC HAYAI was tough until the end, we pushed the boat hard and SEC HAYAI surely did the same. We did our best…3.5 miles…it’s so close. It’s an incredible race and we expect a greater number of boats in the next edition. Around the world in a Class40 is such an interesting race. We really liked the diversity of conditions in the Indian Ocean. We learned a lot of new things about the boat and the ways of sailing, it was not easy. We are tired but happy with our performance. »

Video on Globe40Facebook of Leg3 🇬🇧🤩A look back at the finishes of the first two boats in Auckland… SEC HAYAI wins this 3rd leg ahead of MILAI who crossed the finish line only 34 minutes after the Dutch duo…
Read more

Leg3 Laatste loodjes tactiek, Globe40

We zijn aan de laatste 300 mijl begonnen van deze etappe.

Nog 130 mijl naar de noordkant van Nieuw-Zeeland en dan nog eens 180 mijl naar Auckland.
Hieronder de te verwachten route:

De groen route (gfs MODEL) wijkt teveel af van de realiteit, dus die gaan wij niet volgen.

De rode en gele routes komen meer overeen, al zijn er overal op dit moment wel behoorlijke verschillen met de realiteit.
Alle modellen geven maar 3-5 knopen wind aan, terwijl we tussen 6 en 12 knopen in de praktijk hebben uit zuidelijke tot zuid-zuidwestelijke richting.

We volgen daardoor een behoorlijke oostelijke koers de komende 40 mijl, omdat we weten dat de wind toe zal nemen uit het oost tot oost-zuidoosten. Vanaf het door ons gekozen waypoint is het een koers van 30 graden naar Cape Reinga en dat is met een oosten wind perfect doen. Daarnaast zijn de golven lager, naarmate we dichterbij land komen en hoeven we nu niet pal voor de wind af te kruisen.

Na de kaap zal de wind verder toenemen uit het oosten tot zuidoosten en dat is dan precies de richting waar we heen moeten.

Hieronder zie je wat de modellen voorspellen:

Vrijwel het hele stuk upwind, waarbij we misschien het 2e stuk een naar het oost tot noordoost draaiende wind krijgen waarbij we dan in 1 ruk naar Auckland kunnen varen. In elk geval doen we over deze 300 mijl nog ruim 2,5- 3 dagen. Vrij traag, aangezien ook wij aan de wind niet harder dan 7,5 – 8 knopen lopen.

Deze oosten wind wordt veroorzaakt door een tropische storm die verder op woedt. Dat betekent ook dat er vrij veel hoge golven zijn, tenzij we dicht onder de kust kruipen. Daar zijn in dit gebied best veel eilandjes, dus je moet zorgvuldig navigeren en je slagen kiezen.

Tactiek en Amhas:

Het wordt nog een interessant tactisch stuk tussen ons en Milai, terwijl Amhas (met een door ons verwachte veel gunstigere wind) tot op wel 50 mijl kan komen. Zodra over ca. 10 uur de oosten wind door gaat zetten, moet hij echter alles upwind varen, terwijl wij in 1 keer naar het waypoint kunnen varen.
Dat gaat hem best wat tijd kosten en we verwachten daardoor niet dat hij ons inhaalt. 50 mijl is echter maar een kleine voorsprong, dus we zullen hard moeten werken om hem voor te blijven en we moeten ook monitoren wat hij doet, zodat we onze tactiek ook daar op kunnen afstemmen. Het zal niet de eerste keer zijn dat een achtervolger toch met de 1e prijs er vandoor gaat!

Jullie kunnen je voorstellen dat na 33 dagen op zee in een etappe waar we inmiddels al meer dan 40% upwind hebben moeten varen de energie wel een beetje op aan t raken is. We merken beiden dat we moe zijn. We houden ons strikter aan de 4 uur slaap, zodat we ons kunnen richten op slapen en dus bijkomen.

Overdag zijn we ook allerhande klusjes aan t doen, want het schip blijft ook aandacht vragen. We slapen merkbaar meer en deze etappe is vermoeiender dan de vorige gebleken. Ook al is de lengte in dagen, bijna gelijk.
We verwachten er dus in totaal 36 dagen over te doen en dat is precies hetzelfde aantal als de vorige keer. Maar 2 monster etappes achter elkaar kost veel energie. En dat merken we.

Tot zover, Frans en Ysbrand

GLOBE40

Read more

Leg3 Upwind, Globe40

Another 4 days of upwind.

Upwind has been the main keyword on this leg. And mostly in heavy winds. Now again. For the next minimum of 12 hrs upwind. Currently having 16-24 knots where any of the models say only a maximum of 15. As waves begin to build, the pounding begins as well.
Ah, we sort of recognize it and we know the feeling.
We just keep into our watch system a bit more strict. 4 on – 4 off. You try to sleep or relax when you are not on watch.
As the weather is also grey, raining and completely cloudy, being outside is not a treat as well.
Adjust to that the fact that the winds changes and shifts every few minutes, and we have to adjust course and often also sails, going quickly out, adjust and come back in, before a wave hits you. In the mean time 1 eye at the numbers, are we on 55 TWA? Are we still doing 8,3 or above? Are we within 10 degrees of our desired course?
This paints pretty much the picture we are living in now, and we will stay in that picture until the finish as it seems.
Next milestone is Cape Reinga… Still a little over 300 miles to go…
Sailing under J1 and 1 reef or full main.

And Milai; together match racing till the finish line?

Frans & Ysbrand

GLOBE40

Read more

Leg3 matchracen, Globe40

De laatste week is in gegaan en de duur begint langzamerhand zijn tol te eisen merk ik.
Mentaal is het zwaar. Natuurlijk ook fysiek, met ongemakken zoals veel zout, vocht, condens en dus gewoon onplezierig in je pak zitten, wat nauwelijks meer droogt. Ook de binnenkant wordt steeds een beetje vochtiger. Buiten is het vrijwel continu grijs en grauw, op af en toe een dagje na dan.
En intussen doen we alweer bijna 2 weken aan een matchrace op de oceaan. Tussen ons en Milai zit nauwelijks meer dan 30-40 mijl, wat soms weer naar 0 gereduceerd wordt en soms lopen we ineens weer keihard weg. Het is ontzettend lastig te zeggen waar het door komt. Wij zien het niet in onze snelheden of percentages. Feit is wel dat we aan een elastiek zitten en telkens als wij denken, nu gaan we naar de 60 of 80 mijl uitlopen, lukt het niet en soms als we het loslaten, komt er zomaar 30 mijl bij.
Mentaal is dit zwaar. We weten dat we erg tevreden mogen zijn met zelfs een 2e plek, want dat betekent dat we in Auckland overall 1e (!) staan. Maar als je dan al zoveel mijlen ook op 1 hebt gelegen, wil je de overwinning in deze etappe ook heel graag thuis brengen. Maar we merken dat we moeten vechten. Vechten met ons hoofd. Onszelf dwingen niet te negatief te denken, dwingen de kansen te blijven zien en de juiste keuzes te maken. Dwingen scherp te blijven je zeilen goed te trimmen en niet te versloffen. Dwingen je autopilot goed in te stellen en het er niet bij te laten zitten. Dwingen elkaar te helpen om na te blijven denken, om je niet gek te laten maken door de tegenstander, om je eigen race te varen.
We weten ook dat zelfs als Milai ons voorbij zou steken op snelheid, ze het zelf heel lastig vinden het juiste parcours als eerste te vinden. Ze laten zich vaak leiden door ons, dat maakt t makkelijker als wij voorop liggen. Maar het is zwaar.
Toen ze ons bij Bass Strait in haalden wilde ze schuilen voor de storm van de afgelopen 20 uur. Wij wilden dat niet, we wilden het oplossen door te vertragen. Toen ze zagen dat wij doorgingen, gingen zij binnen een half uur ook door. Gewoon achter ons aan. Als wij langzamer gaan, deden zij het ook, etc.
En dat is vermoeiend. Nog 6 dagen…
En wij, we willen “gewoon” weer proberen uit te lopen… Op dit moment hebben we weer een mooi spoor te pakken. We zien het over 2,5 uur weer bij de update van 12:00 UTC!

Ys (en Frans)

Read more

Leg3 Crossing Indian- PacificOcean, Globe40

On passing the accepted line of longitude 146  49.00E that divides The Indian Ocean and The Pacific Ocean – many thanks to Yann @ Geovoile:

 

Sec Hayai:

Time: 7th October 11.41.19 UTC

Since Mauritius Start: 25d 23h 41m 19s ; sailed 5.414.5 miles at an average speed of 8.7kts

 

Milai:

Time: 7th October 12.29.23 UTC

Since Mauritius Start: 26d 00h 29m 23s ; sailed 5,466.9 miles at an average speed of 8.8kts

 

Time between Sec Hayai and Milai at Crossing: 48mins 04secs

Read more

Leg3 Duel in the Bass Strait, Globe40

GLOBE40 – PRESS RELEASE N° 29 – 8th OCTOBER 2022
DUEL IN THE BASS STRAIT – THE GLOBE40 IN THE PACIFIC
It is an incredible duel that we are witnessing at the head of this first edition of the GLOBE40.After 5495 miles covered from Mauritius, only 48 short minutes separated the first two competitors yesterday during their passage through the Bass Strait and their official entry into the Pacific Ocean. And barely 300 miles are to be counted between the first and the last competitor. The crossing of the Great Bay of Australia after the mark of Eclipse Island near Cape Leeuwin was a test for the skippers alternating phases of calm and periods of strong winds with headwinds.

5.7 miles: this is the tiny distance in view of the length of the stage (7000 miles) which this morning separates the leader SEC HAYAI and his pursuer MILAI Around The World. Remarkable performance for SEC HAYAI, the oldest boat in the fleet which was the first to reach Cape Leeuwin. After 3,500 miles covered since leaving Mauritius on September 11, the competitors had to cross the gate of Eclipse Island at the southwestern tip of Australia. Bringing the competitors close to land after the equivalent of a transatlantic passage, this passage allowed the event to remain in the spirit in category 1 (navigation category fixed by the International Federation) which is both the rule and the concept of the test, rather than diving south.

The Great Australian Bight is a huge bay in southern Australia stretching over 1000 miles before entering the Baas Strait which separates the island mainland from Tasmania. This crossing was a difficult time for the crews, most of the time sailing close-hauled with a succession of calm areas and depressions generating winds of 30 to 40 knots on the fleet, all in very heavy seas.

The dutch team SEC HAYAI perfectly expresses the values ​​of the GLOBE40: a mixed team with skipper Frans Budel, an experienced amateur with many offshore races to his credit, and Ysbrand Endt, a professional skipper from the world of the Volvo Ocean Race. ; old boat (n°44) but perfectly prepared, flawless strategy, great team cohesion: these are the recipes for this success which demonstrates that the fierceness of the competition does not only depend on the age of the boats; and that a world tour is apprehended on many other factors than the pure performance of a support, such as the quality of the technical preparation, the endurance of the crew, the lucidity to lower the foot when it you have to, but never let go with the inevitable drop in morale.

For its part, MILAI Around The World, with its Japanese skipper Masa Suzuki and its Italian co-skipper Luca Rosetti, is a high-level project on a more recent boat (n°101); Masa Suzuki, coming from the world of the mini 6.50, has also had a remarkable career for a few years and we remember his performance at the last Transat Jacques Vabre where he regularly moved around 10th place against a pack of new boats.

The two competitors crossed the Bass Strait on Friday: a narrow passage with a strong current, an accelerator corridor for depressions, the Bass Strait is a difficult navigation area with many islands; it is often associated in the minds of the mythical Sydney – Hobart event, a particularly demanding event of world renown. And it was during the crossing of the Baas Strait that the first two competitors officially entered the Pacific Ocean reaching the longitude of 146°49.00 East.

And the fierceness of the competition does not only affect the head of the fleet since barely 200 miles separate the leaders from the American competitor AMHAS and another 100 miles with the two other Canadian / Spanish competitors WHISKEY JACK and American / Italian GRYPHON SOLO2.

There will still be the Tasman Sea to cross over 1000 miles, with a new strong depression awaiting the competitors on sunday, before reaching Auckland for the first around October 14th, and finally knowing the winner of this legendary leg.

ECHOES FROM THE SEA

SEC HAYAI: “We’re really happy so far! we have the oldest boat in the fleet and have been in the lead for several days now. It’s a close battle with MILAI, now with an 8.8 mile lead! But we know that basically MILAI is a faster boat (all others are but, specially Milai). We have to fight for every mile and we have to push SEC HAYAI hard, but now it’s a very strong boat and it helps to go further than the others. We also have to make good tactical decisions to stay ahead of the others.

We still have a long way to go! so we are still far from any victory. But we are proud to be where we are now, taking every step to the number one boat in the fleet. Entering the Pacific will be the next point, still 15 miles ahead (by hitting hard).

We are therefore happy and full of energy to make the crossing to New Zealand and arrive in Auckland. »

MILAI Around The World : “We are passing Bass Strait with SEC HAYAI, they are only 13 miles ahead of us. We have covered over 5,000 miles from Mauritius in 25 days.

SEC HAYAI and we are still very close and we will keep a good motivation until Auckland. No one knows who will WIN. Exciting ! »

Read more

Leg3 laatste fase, Globe40

De laatste fase van deze etappe:

We zitten inmiddels midden in de Bass Strait. Gelukkig is het rustig weer. Er staat zo’n 13 knopen wind uit het NNW en wij varen 70- graden. Dat betekend een TWD van 90 graden. Dat is met rustig weer zonder golven alsof je in een waterbed ligt wat langzaam maar tevreden een beetje schommelt. Hieronder onze huidige positie. In het rood, blauw en groen de verschillende routes die we kunnen volgen. Zoals je ziet zijn ze erg gelijkwaardig, dus de modellen zijn het in hoge mate met elkaar eens:

Een mooi moment om bij te slapen en energie op te doen voor de laatste oversteek in deze etappe, namelijk de Tasman zee (onderdeel van de Pacific Ocean) tussen Australie en Nieuw- Zeeland.

Hieronder de route die wij ongeveer gaan volgen:

Je ziet weer de drie modellen, maar bij het verlaten van Bass Strait zijn ze het (nog) niet erg met elkaar eens. We moeten in elk geval naar t NNO gaan. Dat heeft alles te maken met een agressief laag, waarvan nog niet duidelijk is waar hij komt te liggen. Meer bij Australie, meer bij Nieuw Zeeland?
Dat maakt namelijk erg uit hoeveel wind we krijgen.

Hieronder de routering met de wind in kleur erin verwerkt:

Bij het groene driehoekje staat nu 32 knopen wind uit het zuiden.

Echter slechts een klein stukje verder , vlak na de knik van de blauwe routeringslijn, staat er 35 knopen wind uit het Noorden (!).

Deze 2 uiterste zijn gescheiden door een heel kleine afstand. Dat betekend nogal wat op zee. Deze situatie komt in Europa vrijwel nooit voor.

Voor de zeegang en de omschakeling die heel plotseling kan zijn, heeft het grote consequenties en moet je er erg bedacht voor zijn.
Gelukkig zijn er ook 2 modellen die dit hele systeem een stuk verder uit de kust leggen en waarbij het geheel al is weggetrokken als wij er aan komen.

We weten pas meer over ongeveer 36 uur.

Intussen gaan we ook nog de officiele scheidslijn over tussen de Indian Ocean en de Pacific. Deze denkbeeldige lijn is getrokken bij 146.49.000 oost.

Wij zijn nog ongeveer 56 mijl van deze lijn verwijderd. Ook dit is weer een bijzondere mijlpaal! Hieronder de uitvergroting van deze lijn:

Tussen de zwarte verticale pijl die naar beneden wijst en het vuurtorentje bevindt zich deze lijn. Vrijwel in het midden van het scherm.

Aangezien we nu zo’n 8,5 knopen varen, zullen we deze lijn over ca 7 uur oversteken. We hebben dan de hele Pacific officieel overgestoken.

Het laatste stuk van deze fase is de oversteek naar Nieuw Zeeland, kaap Freuga om precies te zijn. Zie hieronder:

We verwachten hier rond de 14de te zijn. Maar zoals je ziet zit er heel veel blauw om het rode en zwarte vierkantje heen en dat betekent dus dat er op dat moment ter plekke erg weinig wind is. We zullen moeten zien of deze termijn dus haalbaar is.

Na deze kaap is het nog ongeveer 200 mijl naar Auckland. Op dit moment is het nog niet duidelijk hoe de wind daar gaat staan, daar zal ik over enkele dagen meer over berichten.

Tot zover, met hartelijke zeilergroet,

Ysbrand ( en Frans)

Read more

Leg3 dayreport to racemanagement, Globe40

Dagrapport aan het racemanagement wat wij dagelijks verplicht moeten sturen. Je mag 1 regel sturen (all ok on board),

Maar je mag er ook een verhaaltje van maken.

Hello All,

A warm hello from a cold Sec Hayai with a 10 degrees temperature and a continues heel for the next 6 (!) days! Nice to go all the way upwind or high reaching to get to Auckland. Haha!

Happily we are also able to listen to the Formula 1 where Max was trying to make a nice performance. Sadly he did not ..;(..!

Did you know we are only allowed to listen if the boatspeed is above 96% polair!?!

I bet you did not know this, did you?

You know how often we have to run outside to adjust the sail if the wind is veering up and down between 12 and 19 knots! Both have very dis-similar settings to go fast and high reaching around TWA 65 degrees.

In the meantime we also had some time left to make some nice breadrolls (or hotdogs), coffee and eat some fruit.
All in all, it was not a bad day, although we did not see any sun, just grey clouds.

Now we are preparing ourselves for a harsh bit of upwind sailing. We expect winds in the next 24 hrs to go up to 35 knots, so we will be down to 2 or 3 reefs and our J2. Happily we will be quite close to the coast, so the waves will not be very bad. The wind will not be the hard factor, the waves are.

And last but not least, we hope our tactics will pay off, so we can gain a little advantage over Milai.
Time will tell…
As you can read, just another day in the office on board the Sec Hayai!

Kind regards,

Frans & Ysbrand

Globe40

Read more

Leg3 Communiceren zonder praten, Globe40

Op de Sec Hayai hebben we de afspraak dat we alle zeilwissels altijd samen doen, evenals de manoeuvres gijpen en overstagen boven de 5 a 10 knopen. Alleen als er licht weer is doe je grote koersveranderingen alleen. In alle andere gevallen haal je de ander uit bed, of probeer je het zo te plannen dat je het vlak voor of na een ander zijn wacht doet. Maar vooral bij zeilwissels lukt dat lang niet altijd.
We hebben hierbij een behoorlijk vast stramien ontwikkeld, waarbij Frans het kuipwerk voor zijn rekening neemt en ikzelf alle rest, dus mast en voordek. Het aftrimmen doen we dan aan het eind vaak weer samen.

We wisselen vooral van spinnaker naar A3 (een furling voor zeil) of van de A2 of A3 naar de J1.De stappen zijn grotendeels hetzelfde voor de verschillende zeilen:

(voor de duidelijkheid: onze A2 en A6 zijn nylon zelen en zitten in een snuffer, een hoes over het zeil heen wat je omhoog trekt. De A3 en code 0 zijn furling zeilen, die je als een worst hijst en dan ontrolt, de J1 en J2 zitten vast op hun stagen als furling zeilen.)

1: het voorbereiden van het nieuwe zeil, dus zak op t voordek vastzetten en openmaken. Tack vast aanslaan en soms ook de val. De schoten zetten we over van het vorige zeil, behalve de J1, zie heeft zijn eigen schoten.

2: We zetten altijd een voorzeil, vaak een J2 erbij of soms de J1. Dat heeft wat meer windluwte om bij te werken. Dus we rollen de J2 uit.

3: we rollen de A3 in, of laten de snuffer zakken bij een A6 of A2. Frans bedient de schoot, ik de snuffer, of furler lijn.

4 We laten heir de respectievelijke zeilen zo snel mogelijk zakken en dit doen we altijd aan loef!

Terwijl frans de val laat vieren, trek ik het zeil helemaal naar achteren, bij de mast of nog verder. Daar leg ik het in grote lussen klaar, zodat Frans het in de zak dan stoppen.

5 Terwijl Frans het zeil in de daarvoor bestemde zeilzak stopt, haal ik de tack los, schoten los en zet ze over op het nieuwe zeil. Meestal ben ik net wat eerder klaar en help Frans met t laatste stukje zeil in de zak te stoppen. We bergen de zak meteen goed weg, binnen of  buiten, afhankelijk van wat er verder nog verwacht wordt.

6: Ik hijs het nieuwe zeil aan de mast, Frans haalt door. Zodra de val in top zit, trekt frans de tackline aan zodat het zeil klaar voor gebruik is.

7: we rollen het zeil uit, of we draaien de furler los, zodat het zeil uitrolt. De snuffer omhoog trekken doe ik vlak achter het voorstag (bij de J2 tussenstag), voor het ontfurlen kan ik alleen vanuit de kuip regelen.

8: Nadat het zeil is uitgefurled, of de snuffer omhoog getrokken is, trimt Frans de schoot en ruim ik de tas op en zet de furling-line vast of de snufffer val.

Zoals je ziet komt er best wat bij kijken om even een zeil te wisselen. Inmiddels lukt ons dat in enkele minuten en is het verlies vrij klein. En we praten steeds minder.

Het praten wordt beperkt door termen als:

  • Schoot los
  • Tackline los
  • Val open?
  • Schoot vrij of ruimte op de schoot? (voor het zakken)
  • Tackline kan aan, of tack is klaar
  • Klaar om te hijsen?
  • Top! Als de val in de top zit
  • Furling line klaar? Go!

Veel meer zeggen we dan ook niet. We kijken elkaar wel af en toe aan en dan is 1 blik meer waard dan 1000 woorden. Voor ons maakt het ook niet meer uit of het dag of nacht is, de meeste wissels gaan geruisloos snel en we praten voornamelijk na of we met het nieuwe zeil op een betere, slechtere of zelfde percentage bootspeed zitten. Soms bij een wachtwissel, praten we nog geen 6 woorden met elkaar. Maar we communiceren des te meer, zonder worden, maar met blikken of korte handelingen, waarbij de ander precies weet wat er gaat gebeuren en wat op welk moment te doen,

Het praten wordt steeds minder. We zijn beiden benieuwd hoelang het duurt voordat we niets meer hoeven te zeggen bij zo’n zeilwissel. Als dat voortkomt zullen we het filmen en online zetten! Dan kan je het zelf zien (en horen!).

Tot zover, met vriendelijke zeilersgroet,

Frans en Ysbrand

Globe40

Read more

Leg 3 Bass Strait,Globe40

De volgende fase: Eclips Island naar Bass Strait.

 

Na het ronden van Eclips Island is de volgende fase in  gegaan. Het stuk oceaan onder Australie, tot aan Bass Strait. Het stuk water tussen Tasmanie en Australie.

Hieronder kun je zien wat de komende 7 dagen ongeveer onze route zal zijn. We moeten namelijk om een groot hogedruk gebied heen varen, waar er geen wind staat. We zijn dan ook na Eclips Island weer terug naar het zuidoosten gevaren:

 

Je ziet aan de kleuren goed de wind en het grote blauwe vlak links boven van ons, waar we omheen moeten. We zijn inmiddels al 320 mijl verwijderd van Eclips Island en we hebben voor een groot deel de bocht al gemaakt. Hieronder hetzelfde plaatje zonder wind kleuren, zodat je goed kan zien waar het land ligt en hoe de route verloopt:

Uitleg:

Linksboven bij het rode bootje is het virtuele punt Eclips Island. Het oranje bootje, links van het midden zijn wij. Je ziet Australië liggen en ook hoe de routes er onder door lopen. JE ziet ook WP4 liggen, dit is het volgende (zelfbepaalde) waypoint, waar wij ons op richten. Dat is nog 230 mijl. Daar moeten we kiezen of we boven of onder Tasmanië langs gaan. Je ziet nu dat er 2 modellen onder langs gaan en 1 model boven langs. De eerlijkheid gebied te zeggen dat we al gekeken hebben wat het tijdverschil is en dat gaat maar om minder dan 1 uur, of minder dan 5 mijl. Kortom een verwaarloosbaar verschil op een totale tijd van 13 dagen. De berekende tijd kan je zien rechtsonder in het paars, groen of rood. Daar zie je dat de etappe naar Auckland nog ongeveer 13 dagen duurt (groene model). De andere 2 modellen hebben niet lang genoeg gribfiles en die stoppen dan ook op een bepaalde afstand van Auckland (rood, 518,5 mijl, paars 1150 mijl).

Voor ons is het duidelijk, we gaan zeer waarschijnlijk tussen Tasmanië en Australië door. Naarmate we dichterbij komen, zullen de modellen vanzelf dit antwoord heel duidelijk gaan geven, maar de omweg is simpelweg te groot en het weer te wispelturig.

 

We krijgen over een dag of 2-3 ook nog een stevig stuk upwind te varen:

Dit is de verwachting voor maandag avond. Een kanttekening hierbij is dat de modellen het nu, vrijdag 30-9  nog steeds niet met elkaar eens zijn, dus er is een goede kans dat het weer nog iets verandert. De verwachting is dat we dan nog kortere oostenwind tegen krijgen en meer een noordelijke variant, waarmee we wellicht rechtstreeks naar Bass Strait kunnen varen.

De verwachting is dat we ons volgens de routering ongeveer bij de gekleurde ruitjes zullen bevinden, mits we de route volgen van 1 van de routeringen. Daar hebben we nog geen definitieve keuze voor gemaakt, maar de komende 36 uur zijn alle routeringen nog gelijk, dus we wachten tot we de laatst mogelijke verwachting hebben opgehaald en maken dan onze keuze. Dan wordt de zekerheidsfactor ook steeds groter, dus weten we beter waar we aan toe zijn.

 

Hierbij dan de verwachting voor woensdag avond 5-11;

 

Dan staan we op het punt op Bass Strait in te varen. Je ziet dat er nog wel veel wind staat, maar die is langzamerhand naar t noorden gedraaid, waardoor wij rechtsreeks naar het oosten kunnen varen. Deze verwachting is zoals gezegd nog niet erg zeker. De achterblijvers hebben meer geluk, want zij hebben een noorden tot noordwesten wind en kunnen na Eclips Island bijna in 1 recht lijn naar het oosten varen. Zij zullen dus zeker nog wat dichterbij komen. We verwachten echter niet dat zij hun hele achterstand kunnen inlopen, daarvoor is de afstand nu te groot geworden. Alleen Milai en wij vechten het verder uit voor de 1e of 2e plek in Auckland.

 

Tot zover, Frans en Ysbrand

Read more

Leg3 Gribfiles, Globe40

Het verschil tussen gribfiles en realiteit.

Ook wij gebruiken veelvuldig gribfiles om onze routering te kunnen laten berekenen. De gribfiles volgen feitelijk uit de zogenaamd synoptic kaarten (in Nederland wordt er veelvuldig Bracknell gebruikt). Deze kaarten geven het te verwachten overzicht (van isobaren met de hoge en lage druk-kernen en hun beweging) weer en daaruit worden dan de windkracht en richting berekend. De zogenaamde gribfiles.

Wat iedereen wel herkend is dat er best vaak een grote discrepantie zit tussen de gribfiles (lees: te verwachte windkracht en richting) en realiteit.
Zo ook bij ons aan boord.

Zoals vandaag, de afgelopen uren. Volgens de gribfiles zou er bij 3 modellen het volgende verwacht kunnen worden:

Bovenaan de pagina zie je 3 lijnen in de kleuren: blauw, groen en paars. Deze geven de 3 modellen weer waar wij nu gebruik van maken, respectievelijk ECMWF, GFS en ICON.

Ze geven aan: 12 knopen uit 005 graden voor ECMWF en GFS met een barometerstand van 1026,95 en 1026,52

En 8 knopen uit 007 voor ICON met barometer 1026,84.

Dat ligt best dicht bij elkaar, dus zou je verwachten dat we ook ongeveer deze wind zouden hebben.

Helaas helaas…

Rechtsboven in de zwarte vakjes zie je bij het 1e vakje de echte wind staan: 18.3 knopen uit 003

En rechtsonder, het onderste zwarte vakje de barometer stand: 1028,28.

(oh ja en je kunt ervan uit gaan dat onze instrumenten goed gekalibreerd zijn, aangezien we dat bijna in elke stopover bijstellen en verfijnen en controleren).

Conclusie:

De windrichting klopt best aardig. Een verschil van een paar graden is heel normaal.

De windkracht is  een 8-12 knopen versus 18 knopen! Dat is een zeer fors verschil!

Ook de barometer stand wijkt bijna 1,5 punt af en dat is ook heel veel!

Nu moet je aan het werk als navigator, want je moet gaan uitzoeken waarom dit zo is, zodat je erop kunt anticiperen.

Mogelijke redenen kunnen zijn :

  • Een front of rug is eerder of later
  • Een hoge druk versterkt zich meer dan verwacht
  • Een laag verdiept (wordt sterker) zich meer dan verwacht
  • Het totale systeem is opgeschoven (dit kunnen meerder hoge en lage drukgebieden samen zijn, las 2- eenheid werken)
  • Een onbekende reden, waar je niet achter komt met de kennis die je hebt.

Wij kunnen aan boord ook nog satelliet beelden ophalen en deze over een model heen leggen. Zo kunnen we vrij goed zien of een systeem verschoven is. Dit heeft ons in het verleden al veel opgeleverd.

Mijn belangrijkste parameter is de barometer stand en de verhoogde windkracht. Dit moet namelijk betekenen dat de isobaren meer samen gedrukt zijn, anders kan je vrijwel niet meer wind hebben. Ik ga dan op zoek in mijn windkaart waar dit zou kunnen zijn en pas mijn koers erop aan

In het bovenstaande voorbeeld met bijbehorende plaatje van vanmorgen, blijkt dat het hele systeem iets naar het noorden is verschoven. Ik kies er dan ook voor om zelf meer de bocht af te snijden om zo eerder richting het oosten te kunnen varen en ik hou intussen de barometer en windkracht sterk in het oog. Als de barometer te snel stijgt en de wind afneemt, kom ik te dicht bij het windstille gebied (in dit geval een rug van hoge druk, met de blauwe kleur weergegeven in het beeld).

Ik moet dan weer een beetje meer naar het zuiden afzakken, om te zorgen dat ik voldoende wind hou.

Bovenstaand voorbeeld gebeurt enorm vaak en kost ook vaak veel tijd om uit te zoeken waarom en hoe en welke strategie je dan aan moet passen.

Wij aan boord van de Sec Hayai zijn daar tot wel 8 (!) uur per dag mee bezig.
Zoals het gezegde luid in de racerij, je kunt wel heeel hard varen, maar je kunt ook heeel hard de verkeerde kant opvaren. En dat laatste proberen we aan alle kanten te voorkomen. Zeker nu we vooraan in de vloot liggen.

Met vriendelijke zeilersgroet,

Frans en Ysbrand

Globe40

Read more

Leg3 Eclips Island, Globe40

De spanning stijgt als we de laatste 250 mijl naar Eclips Island ingaan.

Het is afgelopen met de 30 knopen-wind en de 12-13 knopen bootsnelheid, waarmee we de afgelopen dagen snel richting dit virtuele punt knalden.

De wind is fors afgenomen, naar op dit moment zo’n 11-13 knopen en daarmee ook de bootsnelheid. Die ligt nu rond de 9 knopen.

Milai, onze grootste concurrent zit maar 30 mijl achter ons! De andere schepen hebben we inmiddels op ruim 180 mijl of meer weten te zetten.

En er komt een grote windstilte aan. Een zogenaamde rug van hoge druk die een band zonder wind creëert, precies rondom dit virtuele punt.

Dat maken de komende 2 dagen erg spannend. 30 mijl verschil in licht weer, kan een enorme afstand betekenen, als je maar 2 of 3 knopen vaart. Maar een lokaal windje komt bij een licht weer patch vaak voor. En dan is 30 mijl weer helemaal niet veel! Dit betekent dat we de komende 2 dagen enorm alert moeten zijn.

Elke wolk of windje wat we kunnen zien of voelen willen we optimaal gebruiken, moeten we misschien wel optimaal gebruiken! Dit is (weer) een cruciaal moment in de race. Helaas is het zo dat je hem hier niet kunt winnen, maar alleen maar kunt verliezen. Want degene die hier uitkomt met 100 mijl of meer voorsprong moet deze nog ruim 3000 mijl verdedigen. En dat is geen sinecure, de race is nog lang….

Frans & Ysbrand

a/b Sec Hayai

globe40.com

Read more

Leg3 Indian ocean, Globe40

De oversteek van de Indian Ocean komt aan zijn eind:

De komende 2 dagen staan in het teken om naar het virtuele waypoint Eclips Island te varen. Daarmee is het einde van fase 1 gekomen.
De komende 36 uur hebben we nog veel wind, maar de laatste 50 mijl naar dit virtuele punt zal gepaard gaan met licht weer en wind zoeken. Dit komt vanwege een rug van hoge druk die tussen ons en dit punt ligt:


Hier zie je onze route naar Eclips en de verwachting die we er na moeten gaan volgen. Ik heb de kleuren van de wind even uitgezet om het plaatje duidelijker te maken.
Kleine uitleg:
De windbarbs zijn die kleine vlaggetjes overal in het scherm. Het zijn streepjes met aan het eind een klein of een groot dwars-streepje.
1 groot dwarsstreepje is 10 knopen
1 klein dwarsstreepje is 5 knopen.
Als er meerdere staan tel je het bij elkaar op. Dus als er bijvoorbeeld 1 kleine en 1 grote staan, dan staat ter plekke 15 knopen wind uit de richting van het vlaggetje. Daarnaast zijn ze ook nog gekleurd.
Als je goed kijkt zie je dat ze onder onze positie geel zijn, maar dichterbij het virtuele punt blauw.
Dat betekent dat er veel minder wind staat naarmate we dichterbij het punt (lees ook: noorden) komen.

Hieronder zie je hetzelfde plaatje alleen met de wind in kleur en onze verwachte positie vlakbij het waypoint:

Dit is de verwachting voor woensdagochtend 0200 uur. We zouden ons dan moeten bevinden bij de gele, blauwe of rode driehoekjes (dit zijn de verschillende modellen die we gebruiken).
Je ziet dat er veel blauw aanwezig is, dus weinig wind. We zullen in dat stuk dus zo goed mogelijk vooruit moeten proberen te komen met de weinig wind die er is. Naarmate we meer noordelijk komen, is er in elk geval meer wind, want dat zie je aan de geel/groene vlakjes. Die wind komt uit het noorden tot NNO-en.

Hierna begint het stuk naar de Bass Strait (het stuk water tussen Australië en Tasmanië). Voor ons is dit fase 2: Tussen het virtuele waypoint Eclips Island en Tasmanië: hieronder zie je dat stuk van de route:

Volgens onze routering zouden we daar ongeveer woensdag 5 oktober moeten zijn. Je ziet ook dat er 2 modellen redelijk vlakbij elkaar lopen die allebei tussen Tasmanië en Australië doorgaan.

We gebruiken op dit moment 3 modellen, te weten GFS, ECMWF en Icom. GFS en ECMWF staan hierboven in geel en blauw weergegeven. Icom is hier over het algemeen wat minder nauwkeurig en dat kunnen we zien aan het feit dat de verwachting behoorlijk afwijkt van de realiteit ten aanzien van Windkracht en richting en barometer stand.
De afgelopen dagen is het weer behoorlijk verandert en ook al lijken de modellen nu op elkaar er zit in het totale systeem een behoorlijke lage zekerheidswaarde in. Alle verwachtingen langer dan 3 dagen zijn minder dan 50% zeker. Dat is een erg laag zekerheidspercentage. Daarmee zou de route dus nog behoorlijk aangepast kunnen worden. In de offshore zeilerij geldt dat als het zekerheidspercentage laag is, je dichterbij de rump-lijn moet blijven. Dit is de kortste weg, in ons geval dus van Eclips Island naar de Bass Strait. Dan zal de route dus meer een rechte lijn worden. In de komende 5-6 dagen zal dit meer duidelijk worden, zeker als we voorbij Eclips Island zijn.

Rechtsonder zie je bij in het blauwe en gele vlak het aantal dagen wat we verwachten nog nodig te hebben om naar Auckland te komen. Bijna 16 dagen nog. Uit ervaring verwachten we dat daar nog wel 1 of 2 dagen bij komen. Voorlopig houden we ons vast aan het idee dat we bijna op de helft zijn. En dan kunnen we toch langzaam gaan aftellen. De oversteek op deze Indian Ocean was niet gemakkelijk. De eenzaamheid van het gebied, de lage temperaturen, de diverse weersveranderingen gaven deze oceaan regelmatig een grimmig aanzien. Je beseft je dat jij het niet voor het zeggen hebt en dat je zo goed mogelijk moet proberen mee te buigen met de grillen van moeder natuur.
Daarnaast waren er maar beperkte momenten dat je de snelste koers naar het oosten kon varen. Dit alles heeft best veel energie gekost. We zijn er in elk geval mentaal aan toe om dichterbij de kust te zeilen, met iets vriendelijkere temperaturen en het mentale besef dat je dichterbij de bewoonde wereld bent. Ook het feit dat we door de Bass Strait gaan varen geeft een (wellicht onbetrouwbaar) groter gevoel van veiligheid.

Als laatste hieronder een eerste indruk van de route tot aan de noordpunt van Nieuw-Zeeland:

De weersverwachting is hier nog erg onduidelijk en daarmee ook het gemak waarmee we de Tasman zee kunnen oversteken en de bijbehoren de duur van de reis.
Naarmate we dichterbij Tasmanië komen, wordt dit steeds meer duidelijker. Maar zoals gezegd, we zijn al blij dat we bijna op de helft zijn en dat de Indische oceaan bijna achter ons ligt!

Over een paar dagen weer een nieuwe update!
Met vriendelijke zeilersgroeten,

Frans en Ysbrand

globe40.com

Read more

Leg3 Albatros, Globe40

Vandaag zag ik een Albatros in de ogen.

Albatrossen zijn er in wit, grijs en bruin heb ik geleerd.

De bruine en de grijze schijnen jonge albatrossen te zijn. Ze gaan maar 1x per jaar aan land om hun eieren te leggen. 

Aan de kleur van de ogen kan je ze herkennen.

Ze schijnen blauwe of grijze ogen te hebben.

Ik heb ook gehoord dat de jonge Albatrossen nadat ze uitvliegen 3 jaar rondvliegen om volwassen te worden. 

Na 3 jaar kiezen ze 1 levenspartner. Ze wisselen niet. Ik weet niet wat ze doen als een van beide overlijdt.

Vandaag heb ik geprobeerd de Albatrossen in de ogen te kijken. Er vlogen er wel 20 om de boot heen. Fantastisch! Ze kwamen heel dichtbij. Maar ik kon hun ogen niet goed zien, want ze vlogen tegen de zon in.

Uiteindelijk bleef er eentje achter het grootzeil hangen in onze circulatie achter de boot. Toen had ik de zon in de rug en zag ik zijn ogen.

Een grijze vrij kleine albatros met hele grote diepe blauwe ogen, hij keek gewoon terug. Ik was er een tijdje stil van. Zoiets kleins en zoiets groots.

Vandaag heb ik een Albatros in de ogen gekeken!

globe40.com

Read more